شرابی از جنس نفرت

پارت: ۲۸


ویو دازای:

دیدم با حرص رو کاناپه نشست و تلوزیون رو روشن کرد.
واقعا اذیت کردنش حال میده... خیلی کیوت میشه...
ولی الان واقعا ازم ناراحته؛ بدبخت شدم اون ازم ناراحت بشه باید یک عمر منت‌کشی کنم!
ولی این کارو دوست دارم.
لبخندی زدم و اروم کنارش نشستم و گفتم:«الهی من...منو میبخشی؟»
چیزی نگفت و احمیتی بهم نداد.
دوباره گفتم:«فرشته،میشه منو ببخشی؟»
بازم بهم بی‌توجهی کرد.
گفتم:«هویج کوچولوی من منو نمیبخشه؟»
فقط سرد گفت:«نه»
دستمو رویه تکیه‌گاه کاناپه دقیقا پشت چویا گذاشتم.
بازم ادامه دادم:«عشقم...منو ببخش دیگه...»
گونه هاش یکم سرخ شد و خیلی عصبانی شد و بدونه نگاه به من گفت:«تچ،به من نگو عشقم...»
اروم نزدیک شدم و سرم رو تو گودی گردنش بردم و بوسه ای اروم رویه گردنش گذاشتم که رد کوچیکی ازش موند... گفتم:«ببخشید...دیگه اذیتت نمیکنم...اگه خواستم ببوسمت واقعا انجامش میدم...حالا منو میبخشی؟»
بازم بدونه نگاه بهم گفت:«قول های تو سر و ته نداره تو به موری سان‌م قول داده بودی به ملفیا خیانت نکنی دیگه از این بزرگتر قول شکستن دیدی؟حرفتو باور نمیکنم»
گفتم:«اگه الان واقعا انجامش بدم چی؟»
دیدم شوکه شد و بهم نگاه کرد و گفت:«جرعت داری نزدیـ...»
نذاشتم حرفشو کامل کنه و حرفشو با گذاشتن لبهام رویه لب هاش قطع کردم.
چشماش گرد شد و خیلی شوکه شد...
ولی من چشمامو بستم و دستمو روی گونه‌اش گذاشتم و اون یکی دستمو دور کمرش حلقه کردم و بیشتر به خودم چسبوندمش...
بوسه‌ام عمیق نبود ولی سطحی هم نبود...
چند ثانیه کوتاه گذشت تا چویا باور کنه چه اتفاقی افتاده و دقیقا زمانی که مطمعن بودم منو پس میزنه چشماشو بست و باهام همراهی کرد... و دستش رویه سینه‌ام قرار گرفت.
چند دقیقه بعدش نفس کم اوردیم و اروم عقب رفتیم...
نفس های جفتمون تند بود و حتی من... اوسامو دازای هم گونه هام سرخ شده بود...
گفتم:«حالا چی...هنوزم...به نظرت الکی...میگم؟...منو،میبخشی؟»نقطه ها نفس نفس زدن هستن)
دستاش رو سینم مشت شد و کمی از لباسم رو تو مشتش گرفت... نگاهشو دزدید و گفت:...

____
پایان پارت ۲۸
شرط پارت بعد ۱۵ تا لایک و کامنت