دیر بازیست در این شهر شلوغ

دیر بازیست در این شهر شلوغ
هر کجا می نگرم
غنچه ها پژمرده اند، چهره ها افسرده اند
نفسی هست، و لیکن همه دل ها مرده اند!
هدفی هست اگر، نیست به جز لقمۀ نانی!
شرفی هست اگر، در گرو جاه و مقامی!
همه افسرده و غمگین، همه سر خورده از این دین!
همه تسلیم به تقدیر، همه محکوم به تحقیر
نه امیدی است به ماندن و نه شوقی است به رفتن
همه مغرور از آن چیز که بودیم و از آن کار که کردیم
همه از کوروش و جمشید چه مستیم
غافل از این سخن تلخ که
"امروز"
در اندیشه تاریخ
کجائیم؟ چه هستیم؟ که هستیم؟