این جـا مَنـ مینِویسَم...

این جـا مَنـ مینِویسَم...
خُودَم را...
لَحظِه هایَم را...
عَصَبانیَتَـم را...
دِلتَنگی هایَم را...
غُرغُر هایَم را
گِـلِه هایی کِ هیچـگاه
بِ زَبانـ آوَردِه نِمیشَوَند
وَ مُدامـ نِوِشتِه میشَوَند
چیزهایی کِ روزی آزارَمـ میدادِه...
خُودَم را...
تو را...
او را...
همه راتویِ آشُفتِه تَرینـ لَحَظاتـ هَم
مَرا بِبینی ظاهِرَم آرام اَستـ
اما اینجا کَلَمِه هام فَریاد اَستـ...
اینجا مالِـ مَنـ اَستـ...
مالِـ خودَمهَر جور دِلَم بِخواهَدتوشـ مینِویسم َتا آرامَم کُنَد وَقتی صِدا کَم
می آوَرَم...
وَقتی دَردَم میگیرَد
وَقتی بُغضـ میکُنَم...
وَقتی میمیرَمـ
هَرکَسـ دِلَشـ گِرِفته اَستـ
اَز اینـ جا بِرَوَداینجا اُتاقِ خاطِراتِ
تَرَکـ خُوردِه مَنـ اَست