همه سهم من از خود

همه سهم من از خود دلی بود که به تو دادم
و هر شب بغض گلویت را در تابوت سیاهی
که برایم ساخته بودی گریستم
و تو هرگز ندانستی که زخم‌هایت،
زخم‌های مکررم بودند!
دیدگاه ها (۱)

آرزو می کنم خورشیدِ زندگی ات را پیدا کنی و تمام ثانیه هایت ا...

شب که می شود دلم برای خودم می سوزدسهم من از تو شد فقط هزاران...

تقدیم به جانانم که مهرش امید را در وجودم جاودانه میسازد:🫀🫂آر...

آخرین بازمانده از عشق

ای که می خواهم تو را از هر نگاری بیشتربی قرار اَت می شوم در ...

آدم‌ها فکر می‌کنند عشق یعنی چیزهای عجیب‌وغریب یا کلماتی که ف...

♥️🖇بيا برويم به صد و پنجاه سال قبلبه خانه‌های حوض‌دار به اتا...

مرثیهٔ خاموشخواننده: بی.ام.لیمیتمهندسیِ محتوا: بهرام محمدی[ب...

گفتی: «عاشقین؟!» و دلم گفت: «مگر شک داری؟» من که جز نامِ تو ...

پارت ۱۶

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط