با غم آشنا شدند و به غم عشق ورزیدند. تشنه‌ی رنج شدند و گف

با غم آشنا شدند و به غم عشق ورزیدند. تشنه‌ی رنج شدند و گفتند که حقیقت را فقط با رنج می‌توان به دست آورد. در این هنگام بود که سر و کله‌ی علم هم بین آن‌ها پیدا شد. وقتی رذل و شرور شدند، کم‌کم از برادری و انسانیت حرف زدند و معنی این فرضیه‌ها را فهمیدند. وقتی مرتکب جنایت شدند، عدل و داد را اختراع کردند، و برای حفظ عدل و داد کتاب‌های قطور قانون نوشتند، و برای اجرای این قوانین نیز گیوتین به پا کردند. دیگر درست به یاد نمی‌آوردند که چه چیزهایی را از دست داده‌اند، و حتی باور هم نمی‌کردند که زمانی خوشبخت و معصوم بوده‌اند.




گویی مقدر شده بود که این گونه زندگی کنیم
در میان همه چیز بلاتکلیف بمانیم.
آنچه پیش می آید را دوست نداریم
و هر آنچه ما دوست داریم پیش نمی آید...