صفحه دوم
صفحهٔ ۲
آریا کمحرف، مؤدب و در عین حال دور از بقیه بود. نه به کسی لبخند میزد، نه از کسی کمک میخواست. ولی هر وقت نگاه لینا به او میافتاد، آریا انگار یک لحظه مکث میکرد؛ مثل کسی که بین دو دنیا گیر کرده و نمیداند باید به کدامشان جواب بدهد.
روزها که گذشت، لینا فهمید سکوت آریا یک جور محافظ است… یک دیوار. اما پشت آن دیوار چیزی بود که از چشمش دور نمیماند: غمِ عمیقی که زندگیِ کوتاهی روی شانههایش گذاشته بود.
کمکم دوست شدند. یا بهتر بگویم: آریا اجازه داد لینا «به اندازهٔ نیاز» به او نزدیک شود. تا اینکه یک روز کنار پشتبام مدرسه، وقتی باد سرد زمستان موهایشان را به هم میریخت، آریا حقیقت را گفت—نه با کلمات کامل، اما با تکههایی که از دهانش بیرون میافتاد.
او گفت که از «جهان میانی» میآید؛ جایی بین آسمان و زمین. گفت که مادرش سالها قبل به دنبال پَریِ آسمان و زمین بوده—یک موجود نیمهافسانهای که میتواند تاریکیها را از قلب انسانها پاک کند. گفت خودش هم بخشی از آن تاریکی را درونش حمل میکند؛ تاریکیای که اگر روزی آزاد شود، آریا به چیزی تبدیل میشود که دیگر انسان نیست.
و وقتی لینا پرسید چرا به این شهر آمده، چرا به این مدرسه، چرا به این کلاس، چرا کنار او…
آریا فقط گفت:
«پَریِ آسمان و زمین همینجاست… اما من اجازه ندارم بهش نزدیک بشم.»
لینا اول فکر کرد منظورش مادرش است، یا کسی در این شهر. ولی آرامآرام، از نگاههایش، از مکثهایش، از نفسهایی که قبلش فرو میبرد انگار بخواهد چیزی را پنهان کند، فهمید یک احتمال دیگر هم هست… احتمال ترسناکی که قلبش را لرزاند:
شاید او همان کسی است که آریا دنبالش میگردد.
اما چرا؟ لینا «عادی» بود. یک دختر دبیرستانی معمولی. نه قدرتی داشت، نه راز بزرگی. فقط یک قلب ساده که کمی زودتر از بقیه میتپید.)
آریا کمحرف، مؤدب و در عین حال دور از بقیه بود. نه به کسی لبخند میزد، نه از کسی کمک میخواست. ولی هر وقت نگاه لینا به او میافتاد، آریا انگار یک لحظه مکث میکرد؛ مثل کسی که بین دو دنیا گیر کرده و نمیداند باید به کدامشان جواب بدهد.
روزها که گذشت، لینا فهمید سکوت آریا یک جور محافظ است… یک دیوار. اما پشت آن دیوار چیزی بود که از چشمش دور نمیماند: غمِ عمیقی که زندگیِ کوتاهی روی شانههایش گذاشته بود.
کمکم دوست شدند. یا بهتر بگویم: آریا اجازه داد لینا «به اندازهٔ نیاز» به او نزدیک شود. تا اینکه یک روز کنار پشتبام مدرسه، وقتی باد سرد زمستان موهایشان را به هم میریخت، آریا حقیقت را گفت—نه با کلمات کامل، اما با تکههایی که از دهانش بیرون میافتاد.
او گفت که از «جهان میانی» میآید؛ جایی بین آسمان و زمین. گفت که مادرش سالها قبل به دنبال پَریِ آسمان و زمین بوده—یک موجود نیمهافسانهای که میتواند تاریکیها را از قلب انسانها پاک کند. گفت خودش هم بخشی از آن تاریکی را درونش حمل میکند؛ تاریکیای که اگر روزی آزاد شود، آریا به چیزی تبدیل میشود که دیگر انسان نیست.
و وقتی لینا پرسید چرا به این شهر آمده، چرا به این مدرسه، چرا به این کلاس، چرا کنار او…
آریا فقط گفت:
«پَریِ آسمان و زمین همینجاست… اما من اجازه ندارم بهش نزدیک بشم.»
لینا اول فکر کرد منظورش مادرش است، یا کسی در این شهر. ولی آرامآرام، از نگاههایش، از مکثهایش، از نفسهایی که قبلش فرو میبرد انگار بخواهد چیزی را پنهان کند، فهمید یک احتمال دیگر هم هست… احتمال ترسناکی که قلبش را لرزاند:
شاید او همان کسی است که آریا دنبالش میگردد.
اما چرا؟ لینا «عادی» بود. یک دختر دبیرستانی معمولی. نه قدرتی داشت، نه راز بزرگی. فقط یک قلب ساده که کمی زودتر از بقیه میتپید.)
- ۵.۷k
- ۰۸ آذر ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۷)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط