🌙 دوشیزه ماه
🌙 دوشیزه ماه
قسمت اول
دختری از سرزمین ماه در دل آسمان، جایی دورتر از ستارهها، قصری نقرهای روی سطح ماه قرار داشت. قصری که دیوارهایش از نور میدرخشیدند و باغهایش پر از گلهایی بودند که فقط در شب شکوفا میشدند.
در آن قصر، دختری زندگی میکرد که نامش لارا بود.
لارا دختر ماه بود؛ دختری با موهای بلند و درخشان و چشمهایی که مثل آسمان شب میدرخشیدند.
او هر شب از پنجرهی قصر به زمین نگاه میکرد.
یک شب، در حالی که دستش را روی شیشه گذاشته بود، آهسته گفت:
«مامان... چرا من هیچوقت نمیتونم به زمین برم؟»
مادرش، ماه، که لباسی سفید و نقرهای داشت، پشت سر او ایستاد.
«زمین جای عجیبیه، لارا. اونجا همهچیز مثل اینجا امن نیست.»
لارا برگشت و با لبخندی کوچک گفت:
«ولی من میخوام گلها رو از نزدیک ببینم... بارون رو لمس کنم... صدای رودخونه رو بشنوم... میخوام فقط یه بار زندگی روی زمین رو تجربه کنم.»
مادر ماه سکوت کرد.
چند لحظه بعد، گردنبندی نقرهای با یک هلال کوچک را از گردنش باز کرد و به لارا داد.
«اگه واقعاً میخوای بری، این رو با خودت ببر. تا وقتی این گردنبند رو داری، میتونی صدای من رو بشنوی.»
لارا با هیجان گردنبند را گرفت.
«یعنی اجازه میدی؟!»
مادرش لبخندی غمگین زد.
«فقط مراقب باش... و هرگز گردنبندت رو از خودت جدا نکن.»
🌸 اولین قدم روی زمین
آن شب، دروازهای از نور در باغ قصر باز شد.
لارا با لباس بلند سفیدش، قدمی به سوی دروازه برداشت. باد آرامی موهایش را تکان میداد و نور ستارهها روی صورتش میافتاد.
او برای آخرین بار به مادرش نگاه کرد.
«زود برمیگردم! قول میدم!»
و بعد وارد نور شد.
چند ثانیه بعد...
لارا روی چمنهای یک دشت سرسبز فرود آمد.
چشمهایش از تعجب بزرگ شدند.
آسمان آبی بود، گلهای رنگارنگ اطرافش شکوفه داده بودند و صدای پرندگان از دور شنیده میشد.
لارا زانو زد و گل کوچکی را لمس کرد.
«وای... واقعاً قشنگه...»
برای اولین بار، نسیم زمین را روی صورتش احساس کرد.
برای اولین بار، بوی گلها را نفس کشید.
و برای اولین بار، احساس کرد آزاد است.
اما درست در همان لحظه...
گردنبندش ناگهان شروع به درخشیدن کرد.
صدای مادرش از میان نور ضعیف آن شنیده شد:
«لارا...»
لارا سریع گردنبند را گرفت.
«مامان؟»
صدای مادرش لرزان بود.
«لارا... یه چیزی داره به زمین نزدیک میشه... مراقب باش...»
صدا ناگهان قطع شد.
لارا به آسمان نگاه کرد.
در میان ستارهها، نقطهای سیاه ظاهر شده بود.
نقطهای که آرامآرام بزرگتر میشد...
و انگار داشت مستقیم به سمت زمین میآمد.
پایان قسمت اول 🌙
قسمت اول
دختری از سرزمین ماه در دل آسمان، جایی دورتر از ستارهها، قصری نقرهای روی سطح ماه قرار داشت. قصری که دیوارهایش از نور میدرخشیدند و باغهایش پر از گلهایی بودند که فقط در شب شکوفا میشدند.
در آن قصر، دختری زندگی میکرد که نامش لارا بود.
لارا دختر ماه بود؛ دختری با موهای بلند و درخشان و چشمهایی که مثل آسمان شب میدرخشیدند.
او هر شب از پنجرهی قصر به زمین نگاه میکرد.
یک شب، در حالی که دستش را روی شیشه گذاشته بود، آهسته گفت:
«مامان... چرا من هیچوقت نمیتونم به زمین برم؟»
مادرش، ماه، که لباسی سفید و نقرهای داشت، پشت سر او ایستاد.
«زمین جای عجیبیه، لارا. اونجا همهچیز مثل اینجا امن نیست.»
لارا برگشت و با لبخندی کوچک گفت:
«ولی من میخوام گلها رو از نزدیک ببینم... بارون رو لمس کنم... صدای رودخونه رو بشنوم... میخوام فقط یه بار زندگی روی زمین رو تجربه کنم.»
مادر ماه سکوت کرد.
چند لحظه بعد، گردنبندی نقرهای با یک هلال کوچک را از گردنش باز کرد و به لارا داد.
«اگه واقعاً میخوای بری، این رو با خودت ببر. تا وقتی این گردنبند رو داری، میتونی صدای من رو بشنوی.»
لارا با هیجان گردنبند را گرفت.
«یعنی اجازه میدی؟!»
مادرش لبخندی غمگین زد.
«فقط مراقب باش... و هرگز گردنبندت رو از خودت جدا نکن.»
🌸 اولین قدم روی زمین
آن شب، دروازهای از نور در باغ قصر باز شد.
لارا با لباس بلند سفیدش، قدمی به سوی دروازه برداشت. باد آرامی موهایش را تکان میداد و نور ستارهها روی صورتش میافتاد.
او برای آخرین بار به مادرش نگاه کرد.
«زود برمیگردم! قول میدم!»
و بعد وارد نور شد.
چند ثانیه بعد...
لارا روی چمنهای یک دشت سرسبز فرود آمد.
چشمهایش از تعجب بزرگ شدند.
آسمان آبی بود، گلهای رنگارنگ اطرافش شکوفه داده بودند و صدای پرندگان از دور شنیده میشد.
لارا زانو زد و گل کوچکی را لمس کرد.
«وای... واقعاً قشنگه...»
برای اولین بار، نسیم زمین را روی صورتش احساس کرد.
برای اولین بار، بوی گلها را نفس کشید.
و برای اولین بار، احساس کرد آزاد است.
اما درست در همان لحظه...
گردنبندش ناگهان شروع به درخشیدن کرد.
صدای مادرش از میان نور ضعیف آن شنیده شد:
«لارا...»
لارا سریع گردنبند را گرفت.
«مامان؟»
صدای مادرش لرزان بود.
«لارا... یه چیزی داره به زمین نزدیک میشه... مراقب باش...»
صدا ناگهان قطع شد.
لارا به آسمان نگاه کرد.
در میان ستارهها، نقطهای سیاه ظاهر شده بود.
نقطهای که آرامآرام بزرگتر میشد...
و انگار داشت مستقیم به سمت زمین میآمد.
پایان قسمت اول 🌙
- ۱۰۲
- ۲۷ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط