مهدی جان

مهدی جان
مثل کودکی بی شکیب ، سالهاست که دردِ نبودنت و رنجِ ندیدنت و اندوهِ فراقت را بر دوش های خستگی ام احساس می کنم ...

... اما میان تمامی این غصه ها ، بارقه ی امیدی ، همواره قلبم را روشن نگاه می دارد ...

امید به روز قشنگی که صورت چون ماهت را ببینم و صدای زیبای پدرانه ات را بشنوم ...

مگذار که در این آرزو جان دهم ...

@Emamkhobiha🌹
دیدگاه ها (۱)

خودم را گم کرده‌ام،میان تمام غم‌های ناآشنای کودکی،در پس اندو...

#حس_نامه_ها #دستان_خالی—------------------------------------...

صدای پایِ بهار میاد باید خودم رو مرتب کنم..ذهنم رو جارو بکشم...

داغی که تمدید شدبغضی که دوباره راه گلو را بستاشکی که بی اختی...

داغی که تمدید شدبغضی که دوباره راه گلو را بستاشکی که بی اختی...

پ مثل پناهپ مثل پدرهمان که نبودنش مرگ غرورمان را رقم زدو جای...

باباجونم😔دل را به چه مشغول کنم که نگیرد بهانهٔ تو را؟ در این...

#میان‌نگاه‌هم... میان کلمات چگونه می شود تورا وصف کردبرای دل...

این باد سرکش نزدیک بهار را چقدر زیاد دوست دارم!انگار آمده هر...

محمد کریم جوهری شاعر کرمانشاهی

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط