یک قدم مانده تا طلوع[بخش ۲]

.
.
.
.
.
.
.
.
تاکاکو آن شب از دنیا رفت. همانطور که خودش حدس زده بود آن شب آخرین شب زندگی اش بود و او واقعا خوشحال بود که حداقل یکی از آرزو هایش برآورده شده بود.
آن شب او خوشحال ترین دختر دنیا بود.
هیرو در مراسم خاکسپاری تاکاکو شرکت کرد. مادر تاکاکو با چهره ای رنگ پریده و چشمان پف کرده گفت:« تو.. هیرو ناکامورا هستی؟...»
«بله خودمم. بابت مرگ دخترتون متاسفم....»
اون دیشب خوشحال ترین دختر دنیا بود. چون با شما وقت گذرونده بود مگه نه؟»
«چی؟...»
«اون این نامه رو برای شما گذاشته بود.»
مادر تاکاکو نامه ی تاکاکو را از توی جیبش بیرون آورد به هیرو داد. دیگر نتوانست تحمل کند و شروع کرد به گریه کردن.
هیرو نامه را گرفت و به مادر تاکاکو کمک کرد تا جایی بنشیند و کمی آروم شود.
بعد از مراسم هیرو نامه را خواند.
در آخر او با لبخند تلخی گفت:« منو ببخش تاکاکو. درسته. شاید توی زندگی بعدی....»
و داستان تاکاکو با یک قطره اشک از پسری که عاشقش بود پایان یافت.