نفهمیدی پریشانم

نفهمیدی پریشانم
از این چشمان پژمرده؟

از این شعری که حرفش را
میانِ بغض‌ها خورده؟

دلم می‌خواست تا یک شب
بگویم «دوستَت دا…» نه!

امان از عقلِ مغروری
که من را تا جُنون برده .