برده عمارت جئون
پارت ¹⁰⁸
نمیتونستم درست راه برم.
هر قدمی که بر میداشتم مثل میخی بود که توی تنم فرو میرفت.
هنوز چند تا کوچه بیشتر از دانشگاه دور نشده بودم که به دیوار تکیه دادم و بی توجه به اینکه توی خیابونم،یا رهگذرا اون حالم رو میبینن بغضم با صدا ترکید.
توی اون شرایط غرور معنایی نداشت.
دیگه نمیتونستم راه برم و هوا هم رو به تاریکی میرفت.
اگه بیشتر معطل میکردم اخرین اتوبوس هم میرفت و من جا میموندم.
گوشیم رو بیرون آوردم و وارد تماس هام شدم.
میخواستم به خود نامردش زنگ بزنم تا بیاد دنبالم اما دستم به صفحه گوشی نرسیده پشیمون شدم.
حتی اگه میمردمم نمیاومد پس عزت نفسم رو با التماس کردن نابود نمیکردم.
با بیچارگی به مسیر جلوی روم نگاه کردم و تصمیم گرفتم ادامه بدم.
با وجود خونریزی و نوار بهداشتی کثیف راه رفتن عین عذاب بود.
صاف وایسادم و قدم اول رو برنداشته صدای استاد پارک توی گوشم پیچید:
-ات؟با اون حالت کجا میری دختر؟
وایسا ببینم
سعی میکردم بغضم رو کنترل کنم،نمیخواستم پیش استاد گریه کنم اما دلم داشت میترکید.
انگار رها شده بودم میون گرگا و پدرم پیدام کرده بود:
-کجا رفتی دختر
اومدم دیدم نیستی
حدس میزدم خودت راه افتادی بری خونه
اومدم دنبالت
-من...باید برم خونه...دیره
وقتی بازوم رو گرفت حس میکردم یه معجزه ای برام اتفاق افتاده:
-بیا بشین تو ماشین خودم میرسونمت
-استاد...مزاح...
-بیا دختر...تو مثل دختر خودمی
به کمکش سوار ماشین شدم و قبل از اینکه راه بیفته از عقب یه پک کامل فست فود برداشت و روی پاهام گذاشت:
-رفته بودم برات غذا بگیرم
برگشتم دیدم نیستی
میدونم شما جوونا فست فود بیشتر دوست دارید
تا برسیم همه شو بخور...
-استاد...آخه
-تو مگه قرص استاد خوردی بچه
بخور تا خودم نخوردم...
لبخندی به مهربونیش زدم و نگاهم روی پک چرخید.
همبرگر و سیب زمینی و چند مدل سوخاری هم توش بود.
حتی کورن داگ که عاشقش بودم.
با چند مدل سس.
نمیتونستم درست راه برم.
هر قدمی که بر میداشتم مثل میخی بود که توی تنم فرو میرفت.
هنوز چند تا کوچه بیشتر از دانشگاه دور نشده بودم که به دیوار تکیه دادم و بی توجه به اینکه توی خیابونم،یا رهگذرا اون حالم رو میبینن بغضم با صدا ترکید.
توی اون شرایط غرور معنایی نداشت.
دیگه نمیتونستم راه برم و هوا هم رو به تاریکی میرفت.
اگه بیشتر معطل میکردم اخرین اتوبوس هم میرفت و من جا میموندم.
گوشیم رو بیرون آوردم و وارد تماس هام شدم.
میخواستم به خود نامردش زنگ بزنم تا بیاد دنبالم اما دستم به صفحه گوشی نرسیده پشیمون شدم.
حتی اگه میمردمم نمیاومد پس عزت نفسم رو با التماس کردن نابود نمیکردم.
با بیچارگی به مسیر جلوی روم نگاه کردم و تصمیم گرفتم ادامه بدم.
با وجود خونریزی و نوار بهداشتی کثیف راه رفتن عین عذاب بود.
صاف وایسادم و قدم اول رو برنداشته صدای استاد پارک توی گوشم پیچید:
-ات؟با اون حالت کجا میری دختر؟
وایسا ببینم
سعی میکردم بغضم رو کنترل کنم،نمیخواستم پیش استاد گریه کنم اما دلم داشت میترکید.
انگار رها شده بودم میون گرگا و پدرم پیدام کرده بود:
-کجا رفتی دختر
اومدم دیدم نیستی
حدس میزدم خودت راه افتادی بری خونه
اومدم دنبالت
-من...باید برم خونه...دیره
وقتی بازوم رو گرفت حس میکردم یه معجزه ای برام اتفاق افتاده:
-بیا بشین تو ماشین خودم میرسونمت
-استاد...مزاح...
-بیا دختر...تو مثل دختر خودمی
به کمکش سوار ماشین شدم و قبل از اینکه راه بیفته از عقب یه پک کامل فست فود برداشت و روی پاهام گذاشت:
-رفته بودم برات غذا بگیرم
برگشتم دیدم نیستی
میدونم شما جوونا فست فود بیشتر دوست دارید
تا برسیم همه شو بخور...
-استاد...آخه
-تو مگه قرص استاد خوردی بچه
بخور تا خودم نخوردم...
لبخندی به مهربونیش زدم و نگاهم روی پک چرخید.
همبرگر و سیب زمینی و چند مدل سوخاری هم توش بود.
حتی کورن داگ که عاشقش بودم.
با چند مدل سس.
- ۳۶.۲k
- ۰۸ مرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۴۹)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط