shh, my baby is sleeping-part 5
صبح روز چهارم، صدای زنگ در دوباره بلند شد.
چان از کنار تخت مینهو بلند شد و با بیحوصلگی به سمت در رفت. وقتی در را باز کرد، فلیکس، پشت در ایستاده بود. همراهش سونگمین هم بود.
«چان، باید باهات حرف بزنیم.»
چان آهی کشید.
«اگه دوباره قراره دربارهی مراسم حرف بزنی، جوابم همونه...نه!»
فلیکس وارد خانه شد. نگاهش برای لحظهای به اتاق خواب افتاد.
«چان، چهار روز گذشته.»
«خب؟»
«نمیتونی همینطوری ادامه بدی.»
چان اخم کرد.
«من و مینهو مشکلی نداریم. اون فقط به استراحت نیاز داره.»
سونگمین با صدایی آرام گفت:
«چان... مینهو دیگه بین ما نیست.»
چان ناگهان برگشت.
«درباره اش اینطوری حرف نزن!»
«باید براش مراسم بگیریم.»
«نه.»
«خانوادهاش منتظرن. دوستهاش منتظرن. اون حق داره با احترام بدرقه بشه.»
چان خندید؛ خندهای عصبی و تلخ.
«بدرقه؟ شما میخواید مینهو کجا بره؟اون همینجاست!»
فلیکس جلو آمد و شانههایش را گرفت.
«چان، به من نگاه کن. میدونم چقدر دوستش داشتی. میدونم چقدر از کاری که کردی پشیمونی. ولی دیگه نمیتونی اینطوری نگهش داری.»
چان دستهای او را کنار زد.
«تو هیچی نمیدونی.»
«پس بهم بگو!»
چان ساکت شد. فلیکس با چشمانی پر از اشک ادامه داد:
«فقط نمیتونیم اجازه بدیم مینهو بدون مراسم، بدون خداحافظی، اینجا بمونه. لطفاً... بذار براش کاری کنیم.»
چان به اتاق خواب نگاه کرد. مدتی طولانی چیزی نگفت. بعد با صدایی که بهسختی شنیده میشد، گفت:
«فقط قول بدید اذیتش نکنید.»
فلیکس چشمهایش را بست.
«قول میدم.»
...
روز بعد، خانه پر از آدم بود. چان از صبح کنار مینهو نشسته بود. موهایش را مرتب کرده بود و لباس موردعلاقهاش را برایش انتخاب کرده بود. یک پیراهن سفید ساده. همان لباسی که وقتی مینهو یک بار پوشیده بود، چان گفته بود در آن شبیه فرشتههاست. وقتی افرادی که برای انتقال پیکر آمده بودند وارد اتاق شدند، چان فوراً از جایش بلند شد.
«نه. صبر کنید.»
یکی از آنها با احترام گفت:
«آقای بنگ، باید ایشون رو منتقل کنیم.»
چان جلوی تخت ایستاد.
«گفتم صبر کنید. اون هنوز خوابه. نمرده که. کجا میخواد ببریدش»
فلیکس بهآرامی بازویش را گرفت.
«چان...»
«نه، فلیکس. لطفاً.»
وقتی آنها به تخت نزدیک شدند، چان دست مینهو را محکمتر گرفت.
«بیبی، بیدار شو. خواهش میکنم»
صدایش شکست.
«ببین چقدر شلوغ کردن. بهشون بگو تو فقط میخوای بیشتر بخوابی.»
هیچ پاسخی از جانب مینهو نیومد. دوباره چان عاجزانه صداش کرد.
«مینهو؟»
سونگمین صورتش را برگرداند تا اشکهایش دیده نشوند. چان دیگر نمیتوانست جلوی آنها را بگیرد.
وقتی پیکر مینهو را از اتاق بیرون بردند، چان چند قدم پشت سرشان رفت.
«آرومتر... مراقبش باشید.»
بعد ناگهان ایستاد. در آستانهی در، به تخت خالی نگاه کرد. برای اولین بار، اتاق خواب دیگر مینهو را نداشت و چان نمیدانست باید با این حقیقت چه کند...
«لایک و کامنت نذارید باهاتون قهر میکنما🥲
بعد دیگه هیچی اپلود نمیکنم🤧»
#استری_کیدز #فیکشن #سناریو #بنگ_چان #لینو
چان از کنار تخت مینهو بلند شد و با بیحوصلگی به سمت در رفت. وقتی در را باز کرد، فلیکس، پشت در ایستاده بود. همراهش سونگمین هم بود.
«چان، باید باهات حرف بزنیم.»
چان آهی کشید.
«اگه دوباره قراره دربارهی مراسم حرف بزنی، جوابم همونه...نه!»
فلیکس وارد خانه شد. نگاهش برای لحظهای به اتاق خواب افتاد.
«چان، چهار روز گذشته.»
«خب؟»
«نمیتونی همینطوری ادامه بدی.»
چان اخم کرد.
«من و مینهو مشکلی نداریم. اون فقط به استراحت نیاز داره.»
سونگمین با صدایی آرام گفت:
«چان... مینهو دیگه بین ما نیست.»
چان ناگهان برگشت.
«درباره اش اینطوری حرف نزن!»
«باید براش مراسم بگیریم.»
«نه.»
«خانوادهاش منتظرن. دوستهاش منتظرن. اون حق داره با احترام بدرقه بشه.»
چان خندید؛ خندهای عصبی و تلخ.
«بدرقه؟ شما میخواید مینهو کجا بره؟اون همینجاست!»
فلیکس جلو آمد و شانههایش را گرفت.
«چان، به من نگاه کن. میدونم چقدر دوستش داشتی. میدونم چقدر از کاری که کردی پشیمونی. ولی دیگه نمیتونی اینطوری نگهش داری.»
چان دستهای او را کنار زد.
«تو هیچی نمیدونی.»
«پس بهم بگو!»
چان ساکت شد. فلیکس با چشمانی پر از اشک ادامه داد:
«فقط نمیتونیم اجازه بدیم مینهو بدون مراسم، بدون خداحافظی، اینجا بمونه. لطفاً... بذار براش کاری کنیم.»
چان به اتاق خواب نگاه کرد. مدتی طولانی چیزی نگفت. بعد با صدایی که بهسختی شنیده میشد، گفت:
«فقط قول بدید اذیتش نکنید.»
فلیکس چشمهایش را بست.
«قول میدم.»
...
روز بعد، خانه پر از آدم بود. چان از صبح کنار مینهو نشسته بود. موهایش را مرتب کرده بود و لباس موردعلاقهاش را برایش انتخاب کرده بود. یک پیراهن سفید ساده. همان لباسی که وقتی مینهو یک بار پوشیده بود، چان گفته بود در آن شبیه فرشتههاست. وقتی افرادی که برای انتقال پیکر آمده بودند وارد اتاق شدند، چان فوراً از جایش بلند شد.
«نه. صبر کنید.»
یکی از آنها با احترام گفت:
«آقای بنگ، باید ایشون رو منتقل کنیم.»
چان جلوی تخت ایستاد.
«گفتم صبر کنید. اون هنوز خوابه. نمرده که. کجا میخواد ببریدش»
فلیکس بهآرامی بازویش را گرفت.
«چان...»
«نه، فلیکس. لطفاً.»
وقتی آنها به تخت نزدیک شدند، چان دست مینهو را محکمتر گرفت.
«بیبی، بیدار شو. خواهش میکنم»
صدایش شکست.
«ببین چقدر شلوغ کردن. بهشون بگو تو فقط میخوای بیشتر بخوابی.»
هیچ پاسخی از جانب مینهو نیومد. دوباره چان عاجزانه صداش کرد.
«مینهو؟»
سونگمین صورتش را برگرداند تا اشکهایش دیده نشوند. چان دیگر نمیتوانست جلوی آنها را بگیرد.
وقتی پیکر مینهو را از اتاق بیرون بردند، چان چند قدم پشت سرشان رفت.
«آرومتر... مراقبش باشید.»
بعد ناگهان ایستاد. در آستانهی در، به تخت خالی نگاه کرد. برای اولین بار، اتاق خواب دیگر مینهو را نداشت و چان نمیدانست باید با این حقیقت چه کند...
«لایک و کامنت نذارید باهاتون قهر میکنما🥲
بعد دیگه هیچی اپلود نمیکنم🤧»
#استری_کیدز #فیکشن #سناریو #بنگ_چان #لینو
- ۸۸
- ۲۸ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط