مث گلبرگاي ياسي ميشکني با يه اشاره

مث گلبرگاي ياسي ميشکني با يه اشاره
هر چي ام ميگم ببخشيد مي گي نه،فايده نداره
نميشه نازکتر از گل به چشاي روشنت گفت
که مبادا لحن حرفي خم به ابروات بياره
از منم ديگه مي رنجي?مني که واست مي ميرم
مني که دلم مي لرزه هر کي اسمتو مياره
هر کي گفت ستاره اي تو،من ازش رنجيدم آخه
تو هميشه هستي اما،روزا پيدا نيس ستاره
آرزومه اسمامونو يه جا با هم بنويسن
مث ليلي،مث مجنون،که هميشه موندگاره
از تولدت درسته که يه ماه و نيم گذشته
هنوزم ميشه ببخشي،هنوزم آخه بهاره
اين چشاي خيس و ابري،تو چه باشي،چه نباشي
تنها چارش فقط اينه که براي تو بباره
توي عصر سرد امروز که کسي فکر کسي نيس
همه جا کسري عشقه،همه جا قحطي ياره
تو بمون،تو خيلي رفتي،وقتي که بايد مي موندي
باغچه بي آبه و اين دل،خيلي وقته بي قراره
اگه حرف من غباري رو آينه دلت شد
تو ببخشم عاشق تو،غم و غصش بي شماره
نمي گم تقصير من نيس ولي بايد بپذيري
زبون فرشته ها هم سخته کلي واژه داره
دوس دارم تموم دنيا رو بدم به شرط اينکه
آشتي آشتي بشي تو،اسممو بگي دوباره
شعرامو اگه نخواي تو ،واسه ي کي بنويسم?
باد بايد بياد سراغ ورقاي پاره پاره
اينکه اسم نازنينت بشينه رو طاق رؤيام
تا ته جاده دنيا واسه ي من افتخاره
جز چشات که رنگ نازش دنيا رو بهم نشون داد
کسي مي تونه توي رؤيام گل نيلوفر بکاره?
امتحان ازم مي گيري گاهي رد مي شم عزيزم
نمي گم تقصير من نيس،اين مرام روزگاره
نبايد اونو مي گفتم حالا هم مي گم ببخشيد
همه اينا رو گفتم تا که چشمات بگن آره
کسي که تا دنيا دنياس،اگه تنهاشم بذاري
انقدر دوست داره که تورو تنها نميذاره