دیدن شکارچی از دریچه چشم آهو

دیدن شکارچی از دریچه چشم آهو

جنگل در آن شب بیش از همیشه ساکت بود.
سکوتی که نه آرامش داشت و نه امنیت؛ فقط صدای قدم‌هایی بود که هر لحظه نزدیک‌تر می‌شد.

من یک آهو بودم؛ یا دست‌کم خودم این‌طور فکر می‌کردم.

در میان درختان می‌دویدم و راهی برای فرار پیدا نمی‌کردم. شاخه‌ها به صورتم می‌خوردند و نفس‌هایم کوتاه و بریده شده بود. هرچه جلوتر می‌رفتم، جنگل بیشتر شبیه یک هزارتوی بی‌انتها می‌شد.

ناگهان صدایی از پشت سرم آمد.

صدای آرام شکستن شاخه‌ای زیر پا.

ایستادم.

شکارچی آمده بود.

او را نمی‌دیدم، اما حضورش را حس می‌کردم؛ همان‌طور که آهو قبل از دیدن شکارچی، بوی خطر را می‌فهمد.

مردی در تاریکی میان درختان حرکت می‌کرد. اسلحه‌ای در دست داشت و نگاهش آرام‌تر از چیزی بود که باید می‌بود. انگار این جنگل برای او خانه بود و من فقط موجودی بودم که باید پیدا می‌شد.

من دویدم.

او هم دنبال من آمد.

هرچه بیشتر می‌دویدم، صدای قدم‌هایش نزدیک‌تر می‌شد. چند بار فکر کردم نجات پیدا کرده‌ام، اما دوباره صدای او را شنیدم.

آن لحظه فهمیدم شکارچی همیشه لازم نیست بدود؛ گاهی فقط کافی است بداند شکارش کجا می‌رود.

بالاخره به جایی رسیدم که راه دیگری نداشت.

پشتم دیوار سنگی بود و روبه‌رویم جنگل.

و بعد او از میان تاریکی بیرون آمد.

آلستر.

شکارچی لبخند کوچکی زد؛ لبخندی که بیشتر از هر فریادی ترسناک بود.

من به او نگاه کردم و برای اولین بار فهمیدم که شاید تمام این مدت، من واقعاً آهو نبوده‌ام.

شاید آهو فقط اسمی بود که برای مردی گذاشته بودم که تمام تلاشش را برای زنده ماندن می‌کرد.

و شاید شکارچی هم فقط یک شکارچی نبود.

او مردی بود که تصمیم گرفته بود پایان داستان دیگری را بنویسد.

چند لحظه سکوت میان ما ماند.

بعد شکارچی آرام اسلحه‌اش را بالا آورد.

من دیگر فرار نکردم.

چون فهمیده بودم در این جنگل، همیشه سریع‌تر دویدن به معنای نجات نیست.

گاهی شکارچی از ابتدا می‌دانسته تو کجا می‌روی.

و گاهی...

آهو درست همان لحظه‌ای می‌فهمد که شکار شده است که دیگر راه برگشتی وجود ندارد.


و اینک شکار توسط شکارچی شکار میشود