*صدا ز کالبد تن به در کشید مرا

*صدا ز کالبد تن به در کشید مرا
صدا شبیه کسی شد ، به بر کشید مرا 

صدا شد اسب ستم ، روح من کشان ز پی اش 
به خاک بست و به کوه و کمر کشید مرا 

بگو که بود که نقاشی مرا می کرد 
که با دو دیده همواره تر کشید مرا ؟

چه وهم داشت که از ابتدای خلقت من 
غریب و کج قلق و در به در کشید مرا ؟

دو نیمه کرد مرا ، پس تو را کشید از من
پس از کنار تو این سوی تر کشید مرا 

من و تو را دو پرنده کشید در دو قفس 
خوشش نیامد ! بی بال و پر کشید مرا 

خوشش نیامد ! این طرح را به هم زد و بعد
دگر کشید تو را و دگر کشید مرا 

رها شدیم تو ماهی شدی و من سنگی 
نظاره ی تو به خون جگر کشید مرا

خوشش نیامد ! این طرح را به هم زد و بعد 
خیانت کار کشید  تو را وعاشق دل سوخته  کشید مرا 

خوشش نیامد ، این بار از تو دشتی ساخت 
به خاطر تو نسیم سحر کشید مرا 

خوشش نیامد خط خط خط زد اینها را 
یک استکان چای ، از خیر و شر کشید مرا 

تو رازهرکرد و در ذره های من حل کرد 
سپس به سمت لبش برد و … سر کشید مرا*