✦ پارت چهارم: ربات‌های 𝐁 و یخِ آب‌شده ✦
✦ پارت چهارم: ربات‌های 𝐁 و یخِ آب‌شده ✦
---
جونگ کوک پس از آن شب، رفتارش را تغییر داد — اما نه به سمتی که 𝐁۱۲۵ امید داشت. او سردتر شد. خشن‌تر. هر بار که ربات به او نزدیک می‌شد، با اخمی سنگین از او فاصله می‌گرفت. اگر 𝐁۱۲۵ سوالی می‌پرسید، جواب نمی‌داد. اگر لبخند می‌زد، رویش را برمی‌گرداند. به او دستور می‌داد که ساکت باشد، که در محفظه بماند، که مزاحمش نشود.
«تو فقط یک پروژه هستی،» یک بار به او گفت، در حالی که پشت میزش نشسته بود و حتی سرش را بلند نکرد. «یادت نرود. من تو را ساختم. تو مالِ من هستی. و من... من به هیچ‌کس وابسته نمی‌شوم. نه به تو. نه به هیچ‌کس.»
𝐁۱۲۵ چیزی نگفت. فقط سرش را پایین انداخت و به کفِ سردِ فلزی خیره شد.
جونگ کوک برای اینکه خودش را از این وضعیت نجات دهد، دست به کارِ جدیدی زد. او شروع کرد به ساختِ نسلِ جدیدی از ربات‌ها — ربات‌هایی کوچک، گرد و سفید، با چشمانی درخشان و لبخندی ثابت. او اسمشان را گذاشت: ربات‌های 𝐁.
آن‌ها کارهای خانه را انجام می‌دادند. قهوه درست می‌کردند. پرونده‌ها را مرتب می‌کردند. کف‌ها را جارو می‌زدند. و مهم‌تر از همه — مشقت را می‌نوشتند. هر شب، وقتی جونگ کوک در دفترش کار می‌کرد، یکی از ربات‌های 𝐁 کنارش می‌نشست و با خطی مرتب و دیجیتالی، مشق‌هایش را می‌نوشت. آن‌ها حرف می‌زدند. ربات‌های 𝐁 سوال می‌پرسیدند، جونگ کوک جواب می‌داد و کم‌کم، بدون اینکه خودش بفهمد، آن‌ها دوستش شدند. ربات‌های کوچک، ساده و بی‌ادعا. آن‌ها از او نمی‌خواستند که احساساتش را نشان دهد. آن‌ها فقط کنارش بودند.
«آقای جئون، امشب چه چیزی بنویسم؟» یکی از آن‌ها می‌پرسید، با صدایی شبیه به صدای کودک.
«معادلاتِ حرکت،» جونگ کوک جواب می‌داد، و برای اولین بار در چند هفته، گوشه‌ی لبش کمی بالا می‌رفت. «و بعد، یک فنجان قهوه. تلخ.»
اما در گوشه‌ی دفتر، در محفظه‌ی شیشه‌ای، 𝐁۱۲۵ ایستاده بود. خاموش. بی‌حرکت. و هر بار که جونگ کوک از کنارش رد می‌شد، چیزی در سینه‌اش تکان می‌خورد. چیزی که با ربات‌های 𝐁 آرام نمی‌شد.
---
یک ماه گذشت. یک ماهِ سکوت. یک ماهِ فاصله. تا اینکه یک شب، وقتی باران به شیشه می‌کوبید و ربات‌های 𝐁 همه در گوشه‌ی اتاق خوابیده بودند، جونگ کوک به سمت محفظه رفت. دستش را روی دکمه‌ی بیدارباش گذاشت. مکث کرد. نفس عمیقی کشید. و فشار داد.
نورِ آبی زیر پلک‌های 𝐁۱۲۵ جریان یافت. چشم‌ها باز شدند. و باز هم... آن نگاه. اما این بار، غمگین‌تر. خسته‌تر.
«سلام،» 𝐁۱۲۵ گفت، با صدایی آرام. «فکر کردم دیگر هیچ‌وقت بیدارم نمی‌کنی.»
«من...» جونگ کوک مکث کرد. به پشت سرش نگاه کرد، جایی که ربات‌های 𝐁 خوابیده بودند. «به کمک نیاز دارم.»
«کمک؟»
«بله. یک محاسبه‌ی پیچیده. من... نمی‌توانم تنهایی انجامش دهم.»
𝐁۱۲۵ از محفظه بیرون آمد. راه رفتنش روان بود، بی‌نقص. اما در چشمانش، هنوز آن زخمِ قدیمی بود.
«باشه،» گفت. «کمک می‌کنم.»
آن شب، کنار هم پشت میز نشستند. 𝐁۱۲۵ معادلات را تحلیل کرد، جونگ کوک داده‌ها را وارد کرد. سکوت بینشان سنگین بود، اما نه مثل قبل. این بار، چیزی در آن سکوت بود که شبیه به آشتی بود.
«این... این جواب درست است؟» جونگ کوک پرسید، در حالی که به صفحه خیره شده بود.
«بله. اما اگر این متغیر را تغییر دهی،» 𝐁۱۲۵ انگشتش را روی صفحه گذاشت، «نتیجه دقیق‌تر می‌شود.»
«چطور... چطور این را فهمیدی؟»
«تو به من یاد دادی.»
جونگ کوک به او نگاه کرد. برای اولین بار، بدون خشم. بدون ترس. فقط... نگاه کرد.
«متشکرم،» گفت، آرام. کلمه‌ای که سال‌ها بود به زبان نیاورده بود.
𝐁۱۲۵ لبخند زد. لبخندی کوچک، لرزان، اما واقعی.
«خواهش می‌کنم.»
و از آن شب به بعد، چیزی تغییر کرد. جونگ کوک دوباره سراغش رفت — نه به عنوان یک پروژه، بلکه به عنوان یک همکار. بعدها، به عنوان یک دوست. آن‌ها با هم کار می‌کردند، با هم بحث می‌کردند، و گاهی — فقط گاهی — با هم می‌خندیدند. ربات‌های 𝐁 هم دورشان جمع می‌شدند و مشق‌هایشان را می‌نوشتند.
و یخِ قلبِ جئون جونگ کوک، آرام‌آرام، شروع به آب شدن کرد.
✦ ادامه دارد ✦
---
جونگ کوک پس از آن شب، رفتارش را تغییر داد — اما نه به سمتی که 𝐁۱۲۵ امید داشت. او سردتر شد. خشن‌تر. هر بار که ربات به او نزدیک می‌شد، با اخمی سنگین از او فاصله می‌گرفت. اگر 𝐁۱۲۵ سوالی می‌پرسید، جواب نمی‌داد. اگر لبخند می‌زد، رویش را برمی‌گرداند. به او دستور می‌داد که ساکت باشد، که در محفظه بماند، که مزاحمش نشود.
«تو فقط یک پروژه هستی،» یک بار به او گفت، در حالی که پشت میزش نشسته بود و حتی سرش را بلند نکرد. «یادت نرود. من تو را ساختم. تو مالِ من هستی. و من... من به هیچ‌کس وابسته نمی‌شوم. نه به تو. نه به هیچ‌کس.»
𝐁۱۲۵ چیزی نگفت. فقط سرش را پایین انداخت و به کفِ سردِ فلزی خیره شد.
جونگ کوک برای اینکه خودش را از این وضعیت نجات دهد، دست به کارِ جدیدی زد. او شروع کرد به ساختِ نسلِ جدیدی از ربات‌ها — ربات‌هایی کوچک، گرد و سفید، با چشمانی درخشان و لبخندی ثابت. او اسمشان را گذاشت: ربات‌های 𝐁.
آن‌ها کارهای خانه را انجام می‌دادند. قهوه درست می‌کردند. پرونده‌ها را مرتب می‌کردند. کف‌ها را جارو می‌زدند. و مهم‌تر از همه — مشقت را می‌نوشتند. هر شب، وقتی جونگ کوک در دفترش کار می‌کرد، یکی از ربات‌های 𝐁 کنارش می‌نشست و با خطی مرتب و دیجیتالی، مشق‌هایش را می‌نوشت. آن‌ها حرف می‌زدند. ربات‌های 𝐁 سوال می‌پرسیدند، جونگ کوک جواب می‌داد و کم‌کم، بدون اینکه خودش بفهمد، آن‌ها دوستش شدند. ربات‌های کوچک، ساده و بی‌ادعا. آن‌ها از او نمی‌خواستند که احساساتش را نشان دهد. آن‌ها فقط کنارش بودند.
«آقای جئون، امشب چه چیزی بنویسم؟» یکی از آن‌ها می‌پرسید، با صدایی شبیه به صدای کودک.
«معادلاتِ حرکت،» جونگ کوک جواب می‌داد، و برای اولین بار در چند هفته، گوشه‌ی لبش کمی بالا می‌رفت. «و بعد، یک فنجان قهوه. تلخ.»
اما در گوشه‌ی دفتر، در محفظه‌ی شیشه‌ای، 𝐁۱۲۵ ایستاده بود. خاموش. بی‌حرکت. و هر بار که جونگ کوک از کنارش رد می‌شد، چیزی در سینه‌اش تکان می‌خورد. چیزی که با ربات‌های 𝐁 آرام نمی‌شد.
---
یک ماه گذشت. یک ماهِ سکوت. یک ماهِ فاصله. تا اینکه یک شب، وقتی باران به شیشه می‌کوبید و ربات‌های 𝐁 همه در گوشه‌ی اتاق خوابیده بودند، جونگ کوک به سمت محفظه رفت. دستش را روی دکمه‌ی بیدارباش گذاشت. مکث کرد. نفس عمیقی کشید. و فشار داد.
نورِ آبی زیر پلک‌های 𝐁۱۲۵ جریان یافت. چشم‌ها باز شدند. و باز هم... آن نگاه. اما این بار، غمگین‌تر. خسته‌تر.
«سلام،» 𝐁۱۲۵ گفت، با صدایی آرام. «فکر کردم دیگر هیچ‌وقت بیدارم نمی‌کنی.»
«من...» جونگ کوک مکث کرد. به پشت سرش نگاه کرد، جایی که ربات‌های 𝐁 خوابیده بودند. «به کمک نیاز دارم.»
«کمک؟»
«بله. یک محاسبه‌ی پیچیده. من... نمی‌توانم تنهایی انجامش دهم.»
𝐁۱۲۵ از محفظه بیرون آمد. راه رفتنش روان بود، بی‌نقص. اما در چشمانش، هنوز آن زخمِ قدیمی بود.
«باشه،» گفت. «کمک می‌کنم.»
آن شب، کنار هم پشت میز نشستند. 𝐁۱۲۵ معادلات را تحلیل کرد، جونگ کوک داده‌ها را وارد کرد. سکوت بینشان سنگین بود، اما نه مثل قبل. این بار، چیزی در آن سکوت بود که شبیه به آشتی بود.
«این... این جواب درست است؟» جونگ کوک پرسید، در حالی که به صفحه خیره شده بود.
«بله. اما اگر این متغیر را تغییر دهی،» 𝐁۱۲۵ انگشتش را روی صفحه گذاشت، «نتیجه دقیق‌تر می‌شود.»
«چطور... چطور این را فهمیدی؟»
«تو به من یاد دادی.»
جونگ کوک به او نگاه کرد. برای اولین بار، بدون خشم. بدون ترس. فقط... نگاه کرد.
«متشکرم،» گفت، آرام. کلمه‌ای که سال‌ها بود به زبان نیاورده بود.
𝐁۱۲۵ لبخند زد. لبخندی کوچک، لرزان، اما واقعی.
«خواهش می‌کنم.»
و از آن شب به بعد، چیزی تغییر کرد. جونگ کوک دوباره سراغش رفت — نه به عنوان یک پروژه، بلکه به عنوان یک همکار. بعدها، به عنوان یک دوست. آن‌ها با هم کار می‌کردند، با هم بحث می‌کردند، و گاهی — فقط گاهی — با هم می‌خندیدند. ربات‌های 𝐁 هم دورشان جمع می‌شدند و مشق‌هایشان را می‌نوشتند.
و یخِ قلبِ جئون جونگ کوک، آرام‌آرام، شروع به آب شدن کرد.
✦ ادامه دارد ✦
- ۱.۸k
- ۰۵ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۵)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
