شَــــب ڪہ مـــــیشـــــود. . . .

شَــــب ڪہ مـــــیشـــــود. . . .
گلویَـــم پُــر مـــــیشــود. . . .
پر از یڪ بُـغـض ِِ سَنگیـــڹ
بُـغضـــــے ڪہ نـــاخواستہ می ترڪَـــد و چشمــــــــانم را پــــــــــاڪ ، بــارانـے می ڪنــد. . . .
و امـــــا دلــم . . . .
دلــم پُـر میـــــشـــود از درد. . .
دردهـایـــــے پُـر از حــــرف . . .
حـرف هــایی مملـوء از درد. . .
حرف هایی ڪہ یڪ بــاره در دلـم فَوَران مے ڪننـد ،
و مڹ میمـــــانم و خوابـــــے ڪہ ســـــالهاست به چشمـــانم حـــــرام شـــــده . . .