مافیای من

پارت ۵۰
ویو ا/ت
جلوی آینه ایستاده بودم و به لباسم نگاه می‌کردم. همه‌چیز برای عروسی آماده بود؛ آرایشم، موهام و حتی لبخندی که سعی می‌کردم روی لبم نگه دارم.
باید خوشحال می‌بودم. بالاخره بعد از این همه مدت، به چیزی که می‌خواستم رسیده بودم. جیمین به من اعتماد کرده بود و حالا فقط یک قدم تا پایان مأموریتم باقی مونده بود.
اما چرا قلبم این‌قدر سنگین بود؟
چرا فکر اینکه قراره همه‌چیز تموم بشه، به‌جای خوشحالی، منو می‌ترسوند؟
صدای در اومد.
جیمین: آماده‌ای؟
به طرف در برگشتم.
ا/ت: آره، الان میام.
در باز شد و جیمین وارد اتاق شد. کت‌وشلوار مشکی پوشیده بود و مثل همیشه جدی به نظر می‌رسید؛ اما وقتی نگاهم کرد، لبخند کوچیکی زد.
جیمین: خیلی زیبایی.
لبخند کم‌رنگی زدم.
ا/ت: ممنون.
چند قدم جلو اومد و دستم رو گرفت.
جیمین: می‌دونی... هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم یه روز به اینجا برسم.
ا/ت: منظورت چیه؟
جیمین: اینکه بخوام با کسی زندگی کنم. همیشه فکر می‌کردم آدم‌هایی مثل من نباید به کسی وابسته بشن.
نگاهش رو ازم گرفت و ادامه داد:
جیمین: ولی تو فرق داری. نمی‌دونم چطور، اما تونستی کاری کنی که بهت اعتماد کنم. حتی بیشتر از آدم‌هایی که سال‌ها کنارم بودن.
قلبم فشرده شد.
جیمین: می‌خوام بعد از عروسی همه‌چیز رو بهت بگم. از گذشته‌م، از کارهام، از چیزهایی که هیچ‌کس نمی‌دونه. نمی‌خوام بین ما رازی وجود داشته باشه.
برای چند ثانیه فقط نگاهش کردم.
تمام چیزی که برای شنیدنش تلاش کرده بودم، حالا خودش داشت بهم می‌گفت.
اما چرا شنیدنش این‌قدر درد داشت؟
قبل از اینکه حرف دیگه‌ای بزنه، دستم رو دور گردنش بردم و سریع لب‌هام رو روی لب‌هاش گذاشتم.
برای لحظه‌ای غافلگیر شد، اما بعد دستش رو روی دستم گذاشت.
وقتی فاصله گرفتم، نگاهم کرد.
جیمین: این یعنی چی؟
ا/ت: یعنی... فقط می‌خواستم قبل از شروع مراسم این کارو بکنم.
لبخند زد.
جیمین: پس باید بیشتر از این لحظه‌ها داشته باشیم.
سرم رو پایین انداختم تا متوجه آشفتگی صورتم نشه.
چند دقیقه بعد، به سالن رفتیم.
همه‌چیز دقیقاً طبق برنامه پیش می‌رفت. مهمان‌ها جمع شده بودن و افراد جیمین در گوشه‌وکنار سالن حضور داشتن.تالار سراسر نور و گل‌آرایی شده بود. عکاس‌ها مدام فلش می‌زدن و مهمان‌های سرشناسِ دنیای مافیا و سیاست، دور تا دور نشسته بودن. همه‌چیز از دور بی‌نقص به نظر می‌رسید؛ یه ازدواجِ رؤیایی میانِ دو تا از قدرتمندترین آدم‌های شهر.

لباس عروسِ بلند و سنگینم روی زمین کشیده می‌شد و دستم توی دستِ جیمین بود. نگاهِ همه‌ی آدم‌ها روی ما دو نفر بود. جیمین با اون کت‌وشلوارِ دست‌دوز و استایلِ مغرورش، طوری کنارم ایستاده بود که انگار واقعی‌ترین و عاشقانه‌ترین پیوندِ دنیاست.

کشیش یا همون عاقدِ رسمیِ مراسم، با صدای آرومی خطبه رو جاری کرد و ازمون پرسید که آیا با هم این پیمان رو می‌بندیم یا نه.نگاهِ جیمین روی من چرخید. اون نگاه، پر از یه جور آرامش و تسلیمِ عجیب بود.

جیمین: «بله.»

نوبت من بود. گلویم خشک شده بود. صدای قلبم رو توی گوشم می‌شنیدم. با صدای آروم اما محکمی گفتم:

ا/ت: «بله…»

همون لحظه صدای دست زدن و هلهله‌ی مهمان‌ها سالن رو پر کرد. جیمین خم شد و آروم، لب‌هاش رو روی پیشونیم گذاشت. بوسه‌ای که گرمای اون، سرمای توی رگ‌هام رو برای لحظه‌ای ذوب کرد.

توی گوشم زمزمه کرد:

جیمین: «حالا دیگه رسماً مالِ منی، ا/ت…»
گوشه‌ی لبم رو با لبخندِ ساختگی کش دادم، اما توی دلم آشوب بود. این بازی‌ای بود که خودم شروع کرده بودم، اما مرز بینِ حقیقت و دروغ داشت توی ذهنم گم می‌شد.

مراسم بالاخره با همه‌ی تشریفاتِ نفس‌گیرش تموم شد. مهمان‌ها یکی‌یکی تبریک گفتن و رفتن جونگکوک و میرا هم با هم اومدن تبریک گفتن
جونگکوک:خب از این به بعد میتونم بهت بگم زن داداش؟
هممنون خندیدیم تا اینکه میرا اوند و بغلم کرد
و در گوشم اروم طوری که فقط خودم بشنوم زمزمه کرد
میرا:میدونم همش نقشست اما خیلی بهم میاین حیفه.
به حرف میره خندیدم و بهش گفتم مرسی و در گوشش زمزمه کرم
ا/ت: توی دلم اشوبه نمیدونم دارنم چیکار میکم میرا امیدوارم همه چیز درست پیش بره
جونگکوک و میرا هم خدا حافظی کردن و رفتن خستگیِ کلِ اون روز توی تنم سنگینی می‌کرد. وقتی سوار ماشین شدیم و به عمارت برگشتیم، فکر می‌کردم بالاخره می‌تونم کمی نفس بکشم؛ اما ماجرا تازه از اونجا شروع شده بود که پدرِ جیمین با اون نگاهِ شکاکش پیداش شد و مجبورمون کرد بریم توی یک اتاق…
پایان پارت 50
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
لباس هاشونو گذاشتم