پاسخ امید استادنوروزی (شهروند سنندجی) به نامه:

پاسخ امید استادنوروزی (شهروند سنندجی) به نامه:

سلام دوست فرانسوی من
نامه ات را خواندم و بسیار متاثر شدم از اینکه گمان کردی که عشقت را کشته اند تا تو کینه ای شوی و تحسین ات کردم ک چنان قوی هستی که ایمان داری هنوز زندگی در جریان است و باید زندگی کرد
دوست فرانسوی من آنان که این مصیبت را برایت رقم زدند مسلمان نیستند و حق هم نیست تو از هموطنان مسلمانت دلنگران شوی اما نباید چنین بی تفاوت هم از کنار این مصیبت بگذری
تو سالهاست بی تفاوتی و این خوب نیست آن هنگام که با هواپیماهای غول پیکر فرانسویی بر سر حلبچه و سردشت من شیمایی ریختند و بر خلاف زندگی تو کودکان هم در آغوش مادرانشان ناجوانمردانه شهید شدند هم بی تفاوت بودی ....سالهاست جوانان مسلمان در فلسطین و افغانستان و عراق و....شهید میشوند هم بی تفاوت بودی
از گلوله گفتی آیا پیکر کالبدشکافی شده ی همسرت را دیدی؟ گلوله را نشناختی ؟ ساخت یکی از کارخانه های اسلحه سازی شما نبود؟ این ثروت و رفاهی که امروز با آرامش کودکت را به پارک میبری از کجا آمده است ؟ چقدر خون در جهان ریخته شده تا آبشار پارک شما همیشه زیبا و پر آب باشد......
دوست فرانسوی من منهم با خشونت و جنگ و کشتار مخالفم اما در تمام جهان نه فقط در فرانسه
باور کن داعش رباتی بود که خودتان ساختید و الان بسمت خودتان شلیک میکند و این دردآور است بیایید دیگر با انسان چنین نکنید
از خداوند گفتی راستی میدانی همه ی ما خلیفه الله هستیم و شهروند درجه یک و دو معنی ندارد
دوست فرانسوی من به امید جهانی عاری از خشونت و استفاده از موهبت زندگی و آرزوی اینکه روزی ملویل تو اسکار صلح بگیرد