به درد خانمان سوزی ز خود بیگانه میمیرم

به درد خانمان سوزی ز خود بیگانه میمیرم
تمام خاطرات من شده افسانه میمیرم
سه ساله دختر عشقم،منم پیر طریقتها
شریعت بی حقیقت شد،من فرزانه میمیرم 
خوشم چون دختر ناز امام العاشقین هستم 
به عشاق سر کویش بگو مستانه میمیرم 
به شوق دیدن رخسار دلدار غریب خود 
شدم شمع شب تار چنان پروانه میمیرم 
شدم شیداتر از شیدا چو دیدم راس خونینت 
تو با سر آمدی پیشم من دیوانه میمیرم 
نگار نازنین،من به نازت دین و دل دارم 
شراب شوق نوشیدم برت جانانه میمیرم 
شدم ملحق به ذات حق چو او جانانه میمیرم 
زدم پیمانه پیمانه من آخر مست و رندانه 
لبت بوسیدم و گفتم من دردانه میمیرم
جان بابا جان بابا جان بابا جان بابا