مـاه تنهـاۍمن...

مـاه تنهـاۍمن...
نـه...!
مـن آنقـدر ذهنۍ باز براۍ نوشتن از تو ندارمـ...
من واژه ڪمـ مۍ آورمـ...
جمله سازۍ امـ ناقص مۍ مانـد وقتۍ میخواهمـ از تولـد اولین حس درونۍ امـ با تو، بنویسمـ...
الفبـاۍ مغزِ عاشق پیشه امـ پر از حروفۍ شده انـد ڪ قبولشان ندارمـ...
آنقـدر مزخرف ڪنار همـ چیده میشوند ڪ نمیتواننـد تو را ڪامل توصیف ڪنند...
تو فقـط با خودت تعریف میشوۍ...!
نه با واژگان بۍ سر و تـهِ من...
نه با مزخرفات مغزۍ ڪ فڪر میڪند واقعـا الفبـاۍ عشق را درست مینویسد...
من بلد نشدمـ نوشتن از تـو را...
تو آنقـدر غنۍ شده اۍ در وجودمـ که نمیتوانمـ روی کاغـذ لمست ڪنمـ...
تو بگو چگونه جـان را میشود روۍ ڪاغذ آورد؟
جـان ڪ خارج شود مُرده اۍ...
تو همـان جانۍ هستۍ ڪ در وجودۍ..
لا به لاۍ جریـان خون...
لا به لاۍ نفس ڪشیـدن هـاۍ هر شبانـه روز!
تـو آنۍ...
همـان آنۍ ڪ لحظه هایمـ با یادت روشن است...
نیستۍ امـا در وجودمـ جـارۍ شده اۍ...!
من نمیتوانمـ تـو را بنویسمـ و همین نتوانستن ثابت میڪند تـو چقـدر عظیمۍ و من چقدر ناتـوان...

پ_ن_حقیـر:
چیزۍ به نامـ شڪست عشقۍ وجود نـداره هیچ ‌وقت عشق، ڪسۍ رو شڪست نمیده...
همیـن ڪ لحظه‌اۍ عشق رو درڪ ڪرده باشۍ، همین ڪ براۍ چند ثانیه لذت در آغوش ڪشیدن ڪسۍ رو ڪ عاشقانه دوستش دارۍحس ڪرده باشۍ، همین براۍ پیروز بودنت ڪافیه...
موندن یا رفتن، رسیدن یا نرسیدن مهمـ نیست...
وقتی مفهومـ عشق رو تجربه ڪرده باشۍ، یڪ قدمـ از بقیه انسان‌هاۍ روۍ زمیـن جلوترۍ …

مـاه_دنیـاۍ_منۍ_من_براۍ_دیدنت_مسافـر_مـاه_شدمـ...
#عشق
#خاص