اسم تو بی ربط ترین اسم زندگی من است :)

توی بیهوشی، وقتی عمل تموم شد و مریضی باید برگردونیم بهش ریوِرس میزنیم...
یکم بعدش آروم آروم به هوش میاد و بیشتر وقتا زیر لب هی با خودش یه اسمیو تکرار میکنه...
میگن تاثیر دارو های بیهوشیه . میگن هذیون بعد از عمله و هیچ اهمیتی نداره؛ اما یه بار یکی از مربیامون که حسابی پیر این رشته بود میگفت اگه به مریضاتون دقت کنین میبینین بیشتریاشون توی اوج بی قراری و درد و لرز بعد از عمل،وقتی که هوش و حواسشون سر جاش نیست و هویت خودشونم هنوز یادشون نمیاد، هی یه اسمو تکرار میکنن...
صاحب اون اسم عزیزترین شخص زندگیه اون مریضه. حتی اگه ازش بپرسین میفهمین اون موقعی که بیهوشیش عمیق شده بوده هم توی رویا و توهمش، صاحب اون اسمو کنار خودش می‌دیده وحسش میکرده و گاهی وقتا که سطح هوشیاریش نسبتا بالا بره میپرسن فلانی که الان اینجا بود، بالا سرم وایستاده بود، کجا رفت پس؟!
استادمون راست می‌گفت خیلیا وقتی به هوش میان اسم همسرشونو میگن، اسم نامزدشون، یا اسم خواهر و برادر و مادر و پدر و رفیقشونو حتی. انگار بهشون قوت قلب میده، انگار به خاطر اون اسم دوباره برمیگردن به این دنیا و سیاهیاش. اما بعضیا اسمایی رو میگن که وصل میشه به یه احساس ناب و خالص ولی از دست رفته و توی گذشته، اسمی که هیچ ربطی به حال الانشون و آدمای زندگیشون نداره...
میدونی؟ و
من یه نفر مطمئنم موقع برگشتن از بیهوشی که سهله، روز محشر هم موقع رستاخیز و بلند شدن از قبر، باز اسم تورو میارم...
حتی اگه اون روز
اسمِ تو بی ربط ترین اسمِ زندگیِ من باشه