به محل اصابتها که سر میزنی در کل محله هیچکس نیست همه

به محل اصابت‌ها که سر می‌زنی، در کل محله هیچ‌کس نیست؛ همه رفته‌اند. کوچه پر از آوار، سنگ، خرده‌شیشه، خاک و اسباب خانه‌هاست و پر از انسان‌های نیمه‌جان و زخمی بر زمین.

هیچ‌کس نیست، جز نیروهای ضروری امداد و یک دسته خاص: بسیجی‌ها.

بسیجی‌های بیست، بیست‌ویک‌ساله همه‌جا هستند؛ بی‌واهمه. با زبان روزه آوار برمی‌دارند، کف خیابان را تمیز می‌کنند و به صاحب‌خانه‌ها کمک می‌کنند اسباب سالم را از نابودشده‌ها جدا کنند.

باید باشی و ببینی که حتی زنان بی‌حجاب و دختران هودی‌پوشِ صاحب‌خانه چطور کنار بچه‌بسیجی‌ها ایستاده‌اند و می‌گویند: «داداش‌جان، یه کمک به ما می‌دی؟»

راستی، آن پسرهای لوسِ ماسک‌زده که کف خیابان و دانشگاه با دیدن دخترها شیر می‌شدند و درباره‌شان می‌نوشتید «شجاعت پسرهامون»، اینجا در دل خطر نیستند؛ نیستند که شجاعتشان را نشان دهند.

اینجا، کنار مردم، فقط مردهایی را می‌بینیم که یک ماه قبل درباره‌شان گفته شد: «بسیجی، سپاهی، داعش ما شمایی!»