𝓂𝓎 𝒷𝒾ℊ 𝒷ℴ𝓎
𝓂𝓎 𝒷𝒾ℊ 𝒷ℴ𝓎
𝔓𝔞𝔯𝔱³⁷ / فصل سوم
بـا قـلـم مـــآهــــلــیـــن
﴿توجه: هیچ‌کدام از رخدادها حقیقی نیستند و تمامی اتفاقات کاملاً تخیلی است.﴾
_____________________________________
آیلین آرام اما با عجله از ماشین سفید لیان پیاده شد. پاشنه‌هایش که به آسفالت خورد، صدای کوتاهی در سکوت کوچه پیچید و بعد محو شد. محله‌ای که ماشین در آن ایستاد، برای دختر خیلی آشنا بود؛ آشناتر از آنکه بخواهد بی‌خیال از کنارش رد شود.
اما بزرگ‌ترین اشتباهش این بود که به خانه‌های آن محله دقت کرد.
خانه‌ی زیبا و شکیل خانواده‌ی سولی. دیوارهای روشن، پنجره‌های بلند، و آن حسی که از پشت شیشه‌ها بیرون می‌زد؛ حسِ یک خانه‌ی پر از زندگی.
نگاهش آرام از خانه کش آمد سمت ماشین مشکی و غول‌پیکر جونگکوک؛ همان ماشینی که سرنوشتشان را به هم گره زده بود و قرار نبود این گره به همین راحتی باز شود. آیلین برای لحظه‌ای به آن ماشین خیره ماند، انگار که هنوز باورش نشده بود همه‌چیز از همان‌جا شروع شده باشد.
مرد جوان‌تر به همان ماشین غول‌پیکرش تکیه داده بود و ساعتش را می‌بست. آستین کتش کمی بالا رفته بود و مچ دستش در نور روز برق می‌زد. چشم‌های دختر برق زد. آب گلویش را فرو داد و بعد نگاهش را دزدید؛ آن‌قدر سریع که خودش هم نفهمید چرا. درون آن کت و شلوار مشکی، صدها هزار برابر مردانه‌تر به نظر می‌رسید.
مرد جوان‌تر جلو آمد. دستش را روی سر آیلین گذاشت و موهایش را به هم ریخت، آن‌قدر ساده و بی‌مقدمه که دختر یک لحظه خشکش زد.
آیلین لبخند کوتاهی زد و سرش را بالا گرفت. لبخندی که شاید کمی لرزان بود، ولی بود.
اما لیان شاهد همه‌چیز بود. نگاه تهدیدآمیزش روی جونگکوک سنگینی می‌کرد؛ نگاهی که حرف‌های زیادی داشت و هیچ‌کدام را نمی‌گفت.
دسته‌گل بزرگی که با رزهای صورتی و سفید آراسته شده بود، از ماشین مشکی بیرون آمد. رزها تازه بودند و بویشان تا همان‌جا هم می‌رسید. پیش‌کشی‌ها هم مرتب و منظم دم در چیده شده بود؛ یک ردیف بی‌نقص، بی‌آنکه جای یک چیز کم باشد.
آیلین به دسته‌گل خیره شد و بغضش را آرام فرو داد. گلویش تنگ شده بود، ولی اجازه نداد چیزی از صورتش رد شود.
و با صدایی که رگه‌های بغض در آن واضح بود، گفت:
«بگو… اومدیم خواستگاری سولی خانوم… پس… پس من… من تنها می‌شم؟»
صدایش آخرِ جمله شکست. خودش هم می‌دانست که شکست.
نگاه لیان از صورت بغض‌کرده‌ی آیلین گذشت و روی جونگ‌کوکی نشست که ناراحت به نظر می‌رسید؛ ناراحتی‌ای که پنهانش نمی‌کرد. لیان یک قدم جلو رفت، بوسه‌ای روی سر خواهرش گذاشت و دستش را پشت سرش نگه داشت، همان‌طور که سال‌ها بود یاد گرفته بود.
**لیان:** «قرار نیست تنها بشی. من و سولی همیشه پشتت می‌مونیم.»
آیلین پلک زد. یک بار. دو بار. و بعد چیزی نگفت.
….
صدای قدم‌های ظریفی روی پارکت کف خانه پیچید.
ادامه دارد…
#Mahlin
#my_big_boy
#BTS #RM #JIN #SUGA #J_HOP #JIMIN #TAEHYUNG #JUNGKOOK #ARMY #BTS #BANGATAN #FEYK
#فیک_بی_تی_اس
#بنگتن_نیوز
#مهسا_نویس
#بیگ_بوی
#نامجون #جین #شوگا #جیهوپ #جیمین #تهیونگ #جونگکوک
#ارمی #بی_تی_اس #بنگتن #فیک
𝔓𝔞𝔯𝔱³⁷ / فصل سوم
بـا قـلـم مـــآهــــلــیـــن
﴿توجه: هیچ‌کدام از رخدادها حقیقی نیستند و تمامی اتفاقات کاملاً تخیلی است.﴾
_____________________________________
آیلین آرام اما با عجله از ماشین سفید لیان پیاده شد. پاشنه‌هایش که به آسفالت خورد، صدای کوتاهی در سکوت کوچه پیچید و بعد محو شد. محله‌ای که ماشین در آن ایستاد، برای دختر خیلی آشنا بود؛ آشناتر از آنکه بخواهد بی‌خیال از کنارش رد شود.
اما بزرگ‌ترین اشتباهش این بود که به خانه‌های آن محله دقت کرد.
خانه‌ی زیبا و شکیل خانواده‌ی سولی. دیوارهای روشن، پنجره‌های بلند، و آن حسی که از پشت شیشه‌ها بیرون می‌زد؛ حسِ یک خانه‌ی پر از زندگی.
نگاهش آرام از خانه کش آمد سمت ماشین مشکی و غول‌پیکر جونگکوک؛ همان ماشینی که سرنوشتشان را به هم گره زده بود و قرار نبود این گره به همین راحتی باز شود. آیلین برای لحظه‌ای به آن ماشین خیره ماند، انگار که هنوز باورش نشده بود همه‌چیز از همان‌جا شروع شده باشد.
مرد جوان‌تر به همان ماشین غول‌پیکرش تکیه داده بود و ساعتش را می‌بست. آستین کتش کمی بالا رفته بود و مچ دستش در نور روز برق می‌زد. چشم‌های دختر برق زد. آب گلویش را فرو داد و بعد نگاهش را دزدید؛ آن‌قدر سریع که خودش هم نفهمید چرا. درون آن کت و شلوار مشکی، صدها هزار برابر مردانه‌تر به نظر می‌رسید.
مرد جوان‌تر جلو آمد. دستش را روی سر آیلین گذاشت و موهایش را به هم ریخت، آن‌قدر ساده و بی‌مقدمه که دختر یک لحظه خشکش زد.
آیلین لبخند کوتاهی زد و سرش را بالا گرفت. لبخندی که شاید کمی لرزان بود، ولی بود.
اما لیان شاهد همه‌چیز بود. نگاه تهدیدآمیزش روی جونگکوک سنگینی می‌کرد؛ نگاهی که حرف‌های زیادی داشت و هیچ‌کدام را نمی‌گفت.
دسته‌گل بزرگی که با رزهای صورتی و سفید آراسته شده بود، از ماشین مشکی بیرون آمد. رزها تازه بودند و بویشان تا همان‌جا هم می‌رسید. پیش‌کشی‌ها هم مرتب و منظم دم در چیده شده بود؛ یک ردیف بی‌نقص، بی‌آنکه جای یک چیز کم باشد.
آیلین به دسته‌گل خیره شد و بغضش را آرام فرو داد. گلویش تنگ شده بود، ولی اجازه نداد چیزی از صورتش رد شود.
و با صدایی که رگه‌های بغض در آن واضح بود، گفت:
«بگو… اومدیم خواستگاری سولی خانوم… پس… پس من… من تنها می‌شم؟»
صدایش آخرِ جمله شکست. خودش هم می‌دانست که شکست.
نگاه لیان از صورت بغض‌کرده‌ی آیلین گذشت و روی جونگ‌کوکی نشست که ناراحت به نظر می‌رسید؛ ناراحتی‌ای که پنهانش نمی‌کرد. لیان یک قدم جلو رفت، بوسه‌ای روی سر خواهرش گذاشت و دستش را پشت سرش نگه داشت، همان‌طور که سال‌ها بود یاد گرفته بود.
**لیان:** «قرار نیست تنها بشی. من و سولی همیشه پشتت می‌مونیم.»
آیلین پلک زد. یک بار. دو بار. و بعد چیزی نگفت.
….
صدای قدم‌های ظریفی روی پارکت کف خانه پیچید.
ادامه دارد…
#Mahlin
#my_big_boy
#BTS #RM #JIN #SUGA #J_HOP #JIMIN #TAEHYUNG #JUNGKOOK #ARMY #BTS #BANGATAN #FEYK
#فیک_بی_تی_اس
#بنگتن_نیوز
#مهسا_نویس
#بیگ_بوی
#نامجون #جین #شوگا #جیهوپ #جیمین #تهیونگ #جونگکوک
#ارمی #بی_تی_اس #بنگتن #فیک
- ۲۹۸
- ۱۸ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
