خب...

خب...
من هیچکس رو نداشتم ، ندارم و نخواهم داشت.
کسی رو تو فضای مجازی ندارم،بیرون ندارم و تو مدرسه هم ندارم .
کسی دوست نداره با من حرف بزنه و یا حتی نگاهم کنه.
کسی از من خوشش نمیاد.از سر ناراحتی می خندم ولی این خنده خنده از سر خوشحالی نیست .
کسی رو ندارم باهاش حرف بزنم و از اتفاق های خنده دار روزم براش بگم.
ولی دیگه بهش عادت کردم و هیچ انتظاری هم ندارم .
و فقط با تنهاییم به سر می برم .
کسایی که بهم گفتن هیچ وقت ترکم نمی کنن الان دیگه حتی نمی شناسنم .
هیچ وقت انتخاب کسی نبودم .
هیچ وقت کسی نبودم که اولین نفر بهش پیام میدادن .
ولی....دیگه عادی شده، هیچ کس منو دوست ندارن و فقط من توی این دنیا اضافی ام .