✨On the way to liberation{ part ۱۱۱ }🌷
✨On the way to liberation{ part ۱۱۱ }🌷
هر سه شون با دیدند اینکه میخوام لباس عوض کنم از اتاق بیرون رفتن ...
لباسمو عوض کردم و روی تخت نشستم ... هنوزم ذهنم درگیر حرف ها و حرکات تهیونگ بود ...
گویا که ذهنم برای این حرفا اماده نبود..
ویو تهیونگ:
توی ماشین نشسته بودم و نگاه سردی به تفنگ داخل دستم میکردم...
اما ذهنم جای دیگهای بود.
تمام فکرم پیش گذشتهای بود که سالها مثل سایه دنبالم میاومد؛ گذشتهای که چیزی جز حسرت، خشم و پشیمونی برام باقی نذاشته بود...
هر بار که چشمام رو میبستم، خاطرات قدیمی دوباره جلوی چشمم زنده میشدن.
خاطراتی که کاش هیچوقت اتفاق نمیافتادن...
با صدای بادیگاردم، رشته افکارم پاره شد.
بادیگارد: ارباب، رسیدیم...
چند ثانیه به روبهرو خیره موندم، بعد بدون حرف در ماشین رو باز کردم و پیاده شدم.
هوای سرد به صورتم خورد. پشت سرم، بادیگاردها هم از ماشینها پیاده شدن و منتظر دستور موندن.
نگاهم رو به سمت یکی از افرادم چرخوندم.
- کای...
کای: بله ارباب...
- بهشون بگو همینجا وایستن. هیچکس داخل نمیاد.
کای: چشم ارباب.
بدون توجه به چیزی به سمت ورودی بار حرکت کردم.
صدای موسیقی از پشت در شنیده میشد. وقتی در رو باز کردم، بوی آشنایی به مشامم رسید؛ بویی که بعد از دختر کوچولوم، تنها چیزی بود که هنوز میتونست منو آروم کنه ..
لبخند تلخی روی لبم نشست.
نگاهم رو درون سالن چرخوندم.
شلوغ بود، اما چشم من فقط دنبال یک نفر میگشت.
و بالاخره پیداش کردم...
وقتی دیدمش که روی پای پسری نشسته، پوزخند عمیقی روی لبم شکل گرفت.
- از اولشم میدونستم زیر خوابی بیش نیستی ...
با قدمهای محکم به سمت میزی که نشسته بود حرکت کردم.
هر شیس نفرشون کنار هم نشسته بودند ...
و این کارمو راحت تر میکرد
بالاخره به میز رسیدم.
چند ثانیه طول نکشید که یکی از اونها متوجه حضورم شد.
چشمهاش گرد شد و با صدایی که بیشتر شبیه جیغ بود گفت:
- جولی... تهیونگ اومده!
با شنیدن اسمم، جولی با تعجب سرش رو بالا آورد.
نگاهش که به من افتاد، سریع از روی پای پسر بلند شد و با ذوق به سمتم اومد.
جولی: ددی... تو اینجا چیکار میکنی؟
- اومدم اینجا یه چیزی بخورم و کمی وقت بگذرونم... ولی وقتی تو رو دیدم، گفتم چه بهتر، باهم نوشیدنی بخوریم.
لبخند بزرگی زد.
جولی: فکر کنم خیلی دلت برام تنگ شده بود...
- خیلی...
نگاهم رو به دوستهاش دادم.
- برو بشین... راستی دخترا، دوستام بیرون منتظرتونن. بهتره برید پیششون.
همهشون با خوشحالی از جاشون بلند شدن و از بار بیرون رفتن.
زیر لب زمزمه کردم:
- ابلهها...
جولی: چیزی گفتی ددی؟
نگاهم رو دوباره سمتش برگردوندم.
- نه... برو بشین.
به سمت مبل قرمز رنگ گوشه سالن رفتیم.
روی مبل نشستم و چند ضربه آرام به پام زدم.
- بیا اینجا...
جولی با ذوق نزدیک شد و کنارم نشست.
دستش رو دور گردنم حلقه کرد.
جولی: چرا این چند وقت جواب تلفنم رو نمیدادی؟
- سخت نگیر... سرم شلوغ بود.
با حالت لوسی لبخند زد.
جولی: چون ددی خوبی هستی میبخشمت.
🌷ادامه دارد...✨
حمایت یادتون نره تنکیو بای بای 😍⭐
هر سه شون با دیدند اینکه میخوام لباس عوض کنم از اتاق بیرون رفتن ...
لباسمو عوض کردم و روی تخت نشستم ... هنوزم ذهنم درگیر حرف ها و حرکات تهیونگ بود ...
گویا که ذهنم برای این حرفا اماده نبود..
ویو تهیونگ:
توی ماشین نشسته بودم و نگاه سردی به تفنگ داخل دستم میکردم...
اما ذهنم جای دیگهای بود.
تمام فکرم پیش گذشتهای بود که سالها مثل سایه دنبالم میاومد؛ گذشتهای که چیزی جز حسرت، خشم و پشیمونی برام باقی نذاشته بود...
هر بار که چشمام رو میبستم، خاطرات قدیمی دوباره جلوی چشمم زنده میشدن.
خاطراتی که کاش هیچوقت اتفاق نمیافتادن...
با صدای بادیگاردم، رشته افکارم پاره شد.
بادیگارد: ارباب، رسیدیم...
چند ثانیه به روبهرو خیره موندم، بعد بدون حرف در ماشین رو باز کردم و پیاده شدم.
هوای سرد به صورتم خورد. پشت سرم، بادیگاردها هم از ماشینها پیاده شدن و منتظر دستور موندن.
نگاهم رو به سمت یکی از افرادم چرخوندم.
- کای...
کای: بله ارباب...
- بهشون بگو همینجا وایستن. هیچکس داخل نمیاد.
کای: چشم ارباب.
بدون توجه به چیزی به سمت ورودی بار حرکت کردم.
صدای موسیقی از پشت در شنیده میشد. وقتی در رو باز کردم، بوی آشنایی به مشامم رسید؛ بویی که بعد از دختر کوچولوم، تنها چیزی بود که هنوز میتونست منو آروم کنه ..
لبخند تلخی روی لبم نشست.
نگاهم رو درون سالن چرخوندم.
شلوغ بود، اما چشم من فقط دنبال یک نفر میگشت.
و بالاخره پیداش کردم...
وقتی دیدمش که روی پای پسری نشسته، پوزخند عمیقی روی لبم شکل گرفت.
- از اولشم میدونستم زیر خوابی بیش نیستی ...
با قدمهای محکم به سمت میزی که نشسته بود حرکت کردم.
هر شیس نفرشون کنار هم نشسته بودند ...
و این کارمو راحت تر میکرد
بالاخره به میز رسیدم.
چند ثانیه طول نکشید که یکی از اونها متوجه حضورم شد.
چشمهاش گرد شد و با صدایی که بیشتر شبیه جیغ بود گفت:
- جولی... تهیونگ اومده!
با شنیدن اسمم، جولی با تعجب سرش رو بالا آورد.
نگاهش که به من افتاد، سریع از روی پای پسر بلند شد و با ذوق به سمتم اومد.
جولی: ددی... تو اینجا چیکار میکنی؟
- اومدم اینجا یه چیزی بخورم و کمی وقت بگذرونم... ولی وقتی تو رو دیدم، گفتم چه بهتر، باهم نوشیدنی بخوریم.
لبخند بزرگی زد.
جولی: فکر کنم خیلی دلت برام تنگ شده بود...
- خیلی...
نگاهم رو به دوستهاش دادم.
- برو بشین... راستی دخترا، دوستام بیرون منتظرتونن. بهتره برید پیششون.
همهشون با خوشحالی از جاشون بلند شدن و از بار بیرون رفتن.
زیر لب زمزمه کردم:
- ابلهها...
جولی: چیزی گفتی ددی؟
نگاهم رو دوباره سمتش برگردوندم.
- نه... برو بشین.
به سمت مبل قرمز رنگ گوشه سالن رفتیم.
روی مبل نشستم و چند ضربه آرام به پام زدم.
- بیا اینجا...
جولی با ذوق نزدیک شد و کنارم نشست.
دستش رو دور گردنم حلقه کرد.
جولی: چرا این چند وقت جواب تلفنم رو نمیدادی؟
- سخت نگیر... سرم شلوغ بود.
با حالت لوسی لبخند زد.
جولی: چون ددی خوبی هستی میبخشمت.
🌷ادامه دارد...✨
حمایت یادتون نره تنکیو بای بای 😍⭐
- ۳۷.۰k
- ۲۷ مرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۷۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط