آدم‌ها را شناسنامه پیر نمی‌کند؛ آدم‌ها را حرف‌هایی که نمی

آدم‌ها را شناسنامه پیر نمی‌کند؛ آدم‌ها را حرف‌هایی که نمی‌توانند بزنند، غصه‌هایی که شب‌ها زیر بالش پنهان می‌کنند و دویدن‌های بی‌حاصلی که به هیچ مقصدی نمی‌رسد، پیر می‌کند.

روزگار، آسیابی است که نه گندم، بلکه آرزوهای ما را خرد می‌کند. وقتی به آینه نگاه می‌کنی و می‌بینی خطوطِ پیشانی‌ات عمیق شده، بدان این‌ها فقط چین و چروک نیستند؛ این‌ها نقشه تمامِ مسیرهایی است که با خستگی طی کردی و تمامِ بغض‌هایی است که به اجبار فرو خوردی. ما زود پیر شدیم، نه به خاطرِ گذرِ سال‌ها، بلکه به خاطرِ سنگینیِ بارهایی که روی شانه‌هایمان بود و کسی ندید.