مے ترسم از آدم ها …

مے ترسم از آدم ها …
آدم هایے ڪہ دست مے گذارند
روے تنهایے ات …
مجوزِ ورود مے گیرند …
و تنهاترت مے ڪنند …
آدم هایے ڪہ سایہ مے اندازند روے سرت …
و بے تفاوت، سایہ سنگین مے ڪنند …
آدم هایے ڪہ سادہ مے گیرے بودنشان را …
و سخت مے ڪنند گذرِ لحظہ هایت را …
آدم هایے ڪہ ڪوهِ معرفت مے شوے برایشان …
و آنها مدام مے لرزانندت با آتشفشانِ
بے معرفتے هاشان …
آدم هایے ڪہ بہ هزار و یڪ خاطرہ،
دلبستۀ شان مے شوی…
و انها بي تفاوت ميگذرندو ميروند …

 ‎‌‌‎‌‌‎‌