The sound of bells part 10

لیلی، با وحشت، دستش را روی دست رز فشار داد.رز هم انگار می‌خواست از ترس غش کند.مدیر اما، مثل صخره‌ای آرام بود. "دیکاپریو، من به شما اطمینان می‌دهم که همه چیز تحت کنترل است. فاوکس فقط… در حال انجام وظیفه‌اش بود. و آن کلید… فقط یک یادگاری قدیمی است."
دیکاپریو دوباره پوزخند زد. "یادگاری قدیمی که باعث روشن شدن دست دانش‌آموزان می‌شود؟ و باعث بیدار شدن ققنوس و خشک شدن جنگل و محلول جاودانگی میشود؟ چه "یادگاری" جالبی." او لحظه‌ای مکث کرد و نگاهش دوباره به سمت ستون لیلی و رز کشیده شد. "فکر می‌کنم باید به بازرسی دقیق‌تری از این برج بپردازم. شاید… اشیاء پنهان دیگری هم در گوشه و کنار پیدا شود."
لیلی و رز، پشت ستون، یخ زده بودند. آیا دیکاپریو حقیقت را می‌دانست؟ آیا داشت آن‌ها را لو می‌داد؟ یا فقط داشت بازی می‌کرد؟
مدیر صدایش را آرام‌تر کرد. "پروفسور، اگر اجازه بدهید، من خودم این موضوع را پیگیری خواهم کرد. حضور شما در اینجا… شاید باعث ایجاد نگرانی‌های بی‌مورد شود."
دیکاپریو ابرویی بالا انداخت. "نگرانی بی‌مورد؟ یا تلاش برای لاپوشانی؟" او به سمت راه‌پله برگشت. "خیلی خب، من این موضوع را دنبال خواهم کرد. اما یادتان باشد، من همیشه ناظر هستم."
و با گام‌هایِ آرام اما سنگین، از راه‌پله پایین رفت و صدایش در تاریکی محو شد.
وقتی صدایِ چکمه‌هایش کاملاً قطع شد، لیلی نفسِ عمیقی کشید. رز هم از پشت ستون بیرون آمد و با صورت رنگ‌پریده به لیلی نگاه کرد.لیلی آهسته گفت: "اون… اون ما را دید؟"
رز سرش را تکان داد: "فکر نمی‌کنم… ولی حس می‌کرد اونجاییم. انگار… انگار می‌دونست کسی اونجاست."
مدیر، که حالا دوباره تنها مانده بود، به فاوکس نگاه کرد. سپس به سمت ستون لیلی و رز برگشت. "می‌دونم اونجا هستید." صدایش آرام بود، اما قاطع. "بهتر بیایید بیرون. شب هاگوارتز هنوز تموم نشده."
لیلی اروم از پشت ستون امد بیرون ولی وقتی امد متوجه شد که مدیر از انجا رفته است. مچ دستش به صورت وحشتناکی میسوخت. انگار طلای اب شده روی دستش ریخته باشند. میدوند طرف خوابگاه دخترانه ی اسلیترین. جلوی در مینشینند. لیلی دستش را فشار میدهد. تلاش میکند درد و سوزش دستش را کمتر کند."بنظرت.. کی درمورد امشب میدونست که بهمون گفت بریم؟"
رز همانطور که ردایش را تکان میداد خشکش زد."یعنی.. میگی یک نفر میدونسته که همچین مکالمه ای وجود داره و همچنین.. دست تو"
لیلی لرزی به تنش افتاد."باید درمورد این علامت چیزی بفهمیم." رز لبخند زد و گفت"بسپرش به من".
رز به طرف خوابگاه دختران هافلپاف راه افتاد. وقتی لیلی به طرف اتاق مشترک اسلیترین رفت یک کسی یا چیزی را دید. خشکش زد. وقتی جلوتر رفت دید پسری با موهای پلاتینی،پوتی رنگ پریده و چشمانی سبز به او نگاه میکند، اسکورپیوس. علامت روی دست لیلی میسوزد ولی سعی میکند جلویش را بگیرد.
اسکورپیوس با نگاهی تحلیل کننده میگوید.
"کجا بودی؟"
لیلی که اکنون افکارش مانند نامه های هاگوارتز در ذهنش بخش شده بود جوابی قانع کننده نداشت.
"داشتم تو حیاط پرسه میزدم"
اسکورپیوس اهی کشید و دستش را روی صورتش کشید. او به خوبب لحن مضطرب دخترک را فهمیده بود و میدانست یک جای کار میلنگد.
"دروغ لازم نیست"
لیلی به چشمای اسکورپیوس نگاهی انداخت، تلاش داشت ذهنش را بخواند ولی موفق نشد و شکست خورد.
"باشه باشه"
لیلی استین هایش را بالا داد و علامتی که اکنون کمتر میدرخشد را به پسر جوان نشان داد.
"یکی یک نامه عجیب با پر فاوکس برام فرستاد گفت برم به برج شمالی نجوم"
#هری_پاتر #harry #فن_فیکشن