«معشوق سابق» پارت بیست و هشت
~~~
_شما دو تا جفتتون بدون همدیگه بی قرارین، چرا با دادن یه فرصت به همدیگه...همه چی رو از نو نمیسازین؟
فلیکس با شنیدن این حرف از طرف مادرش به فکر فرو رفت...با خودش گفت واقعا دلیل این همه دوری و جدایی از معشوقه اش چیست؟...تهدید های پدر هیونجین؟ فریاد های هیونجین که جلوی همه، شخصیت فلیکس را خرد کرد؟ گلوریا؟...اگر این ها باعث میشود از هیونجین فاصله بگیرد، این چه عشقی است؟
مادرش که دید فلیکس ساکت است و مات و مبهوت به گوشه ای از اتاق نگاه میکند، به آرامی موهای فلیکس را نوازش کرد و دستی روی موهای نرم فلیکس کشید، با صدای ملایمی سکوت را شکست و گفت:
_اون پسر باهات چیکار کرده؟ تو هیچوقت اینجوری نبودی...پسرم، مطمئنم هنوز تو فکرشی، تنهات میذارم تا یکم فکر کنی، شاید اون پسر... لیاقت یه فرصت دیگه داشته باشه...
با ملایمت دستش را از روی سر فلیکس برداشت و بلند شد تا برود...اما با فریاد دردناک فلیکس متوقف شد.
فلیکس با صدایی که در گریه محو و کمی نامفهوم بود زجه میزد:
+مــامــان...نـرو...خواهش...میکنم نـرو...من...هق...نمیتونم تنهایی...تصمیم بگـیرم...هق...مـامـان، تنهام...نـزار
مادر فلیکس رویش را به سمت فلیکس بگرداند، طاقت نداشت پسرش را اینگونه ببیند...چشمانش تر شد. سریعا رفت و رو به روی فلیکس زانو زد و دستانش را گرفت، با صدایی لرزان و ملایم گفت: من نمیرم...تنهات نمیذارم...هیچوقت، آروم باش پسرم...نمیرم...
فلیکس مانند پسر کوچولوی پنج ساله ای خودش را انداخت در آغوش گرم مادرش و هق هق کنان گریه کرد...
+من...کاری نکـردم مامان...هیچی... تقصیر من نبـود...من فقط...فقـط...هـق... گول قلبم رو خــوردم...مامان من... کاری نکـردم...من دلم تنگ...شــده...مامـان...نمیتـونم...نمیتونم...فراموشش کنـم...هر شب...هر شب خوابشو میبینیم...هق...هر شب خواب میبینم...داره اسممو صدا میزنه...مثل اون روز اول...نمیتــونم فراموشش...کنــم...صـداش، نگـاهش...مـوهاش...چطوری میتونم بعـد از...این هـمه وقـت... فراموشش کنممم؟
هنگام گفتن این جملات، به پیراهن مادرش چنگ می‌انداخت...لحنش جوری دردناک بود که قطره مرواریدی از چشم مادرش هم جاری شد.
مادرش بی وقفه موهای فلیکس را نوازش میکرد و غبطه میخورد که پسر نازنینش اینگونه ذره ذره آب میشود.
فلیکس آنقدر اشک ریخت که خوابش برد یا به عبارتی از حال رفت...مادرش به چهره معصومش که حتی در خواب هم غم داشت نگاهی انداخت...قطره های اشک روی صورتش خشک شده بود.
آخرین بار که فلیکس اینگونه در بغل مادرش گریه میکرد، چهار سال داشت...بیست سال پیش.
~~~
در حال نوشیدن شات یازدهم بود...چشمانش تار میدید...دیگر حتی نمی‌توانست دستش را بلند کند...از کل آن چهار بطری ودکا، فقط نصف بطری باقی مانده بود.
اگر فقط یک جرعه دیگر مینوشید از حال می‌رفت.
بالاخره بی خیال آن نصف بطری شد و بلند شد تا حساب کند.
با پاهایی سست و تلو تلو زنان به سمت صندوق می‌رفت. وضعیتش آن قدر خراب بود که صندوق دار هم نگرانش شده بود.
_هی آقا...حالتون خوبه؟
صدا ها را می‌شنید اما نامفهوم...بی توجه به صندوق دار کارتش را از جیبش بیرون آورد و گذاشت روی میز...حسابدار بار کارت را برداشت و حساب کرد، رسید را به همراه کارت، محترمانه به هیونجین داد.
هیونجین کارت را گرفت و با سرگیجه ای عجیب و پاهایی سست به سمت ماشینش رفت.
~~~
رفقاا، حمایت ها و کامنت ها به شکل وحشتناکی کمه، ناراحتم نکنین دیگه💔😔✨✨
_شما دو تا جفتتون بدون همدیگه بی قرارین، چرا با دادن یه فرصت به همدیگه...همه چی رو از نو نمیسازین؟
فلیکس با شنیدن این حرف از طرف مادرش به فکر فرو رفت...با خودش گفت واقعا دلیل این همه دوری و جدایی از معشوقه اش چیست؟...تهدید های پدر هیونجین؟ فریاد های هیونجین که جلوی همه، شخصیت فلیکس را خرد کرد؟ گلوریا؟...اگر این ها باعث میشود از هیونجین فاصله بگیرد، این چه عشقی است؟
مادرش که دید فلیکس ساکت است و مات و مبهوت به گوشه ای از اتاق نگاه میکند، به آرامی موهای فلیکس را نوازش کرد و دستی روی موهای نرم فلیکس کشید، با صدای ملایمی سکوت را شکست و گفت:
_اون پسر باهات چیکار کرده؟ تو هیچوقت اینجوری نبودی...پسرم، مطمئنم هنوز تو فکرشی، تنهات میذارم تا یکم فکر کنی، شاید اون پسر... لیاقت یه فرصت دیگه داشته باشه...
با ملایمت دستش را از روی سر فلیکس برداشت و بلند شد تا برود...اما با فریاد دردناک فلیکس متوقف شد.
فلیکس با صدایی که در گریه محو و کمی نامفهوم بود زجه میزد:
+مــامــان...نـرو...خواهش...میکنم نـرو...من...هق...نمیتونم تنهایی...تصمیم بگـیرم...هق...مـامـان، تنهام...نـزار
مادر فلیکس رویش را به سمت فلیکس بگرداند، طاقت نداشت پسرش را اینگونه ببیند...چشمانش تر شد. سریعا رفت و رو به روی فلیکس زانو زد و دستانش را گرفت، با صدایی لرزان و ملایم گفت: من نمیرم...تنهات نمیذارم...هیچوقت، آروم باش پسرم...نمیرم...
فلیکس مانند پسر کوچولوی پنج ساله ای خودش را انداخت در آغوش گرم مادرش و هق هق کنان گریه کرد...
+من...کاری نکـردم مامان...هیچی... تقصیر من نبـود...من فقط...فقـط...هـق... گول قلبم رو خــوردم...مامان من... کاری نکـردم...من دلم تنگ...شــده...مامـان...نمیتـونم...نمیتونم...فراموشش کنـم...هر شب...هر شب خوابشو میبینیم...هق...هر شب خواب میبینم...داره اسممو صدا میزنه...مثل اون روز اول...نمیتــونم فراموشش...کنــم...صـداش، نگـاهش...مـوهاش...چطوری میتونم بعـد از...این هـمه وقـت... فراموشش کنممم؟
هنگام گفتن این جملات، به پیراهن مادرش چنگ می‌انداخت...لحنش جوری دردناک بود که قطره مرواریدی از چشم مادرش هم جاری شد.
مادرش بی وقفه موهای فلیکس را نوازش میکرد و غبطه میخورد که پسر نازنینش اینگونه ذره ذره آب میشود.
فلیکس آنقدر اشک ریخت که خوابش برد یا به عبارتی از حال رفت...مادرش به چهره معصومش که حتی در خواب هم غم داشت نگاهی انداخت...قطره های اشک روی صورتش خشک شده بود.
آخرین بار که فلیکس اینگونه در بغل مادرش گریه میکرد، چهار سال داشت...بیست سال پیش.
~~~
در حال نوشیدن شات یازدهم بود...چشمانش تار میدید...دیگر حتی نمی‌توانست دستش را بلند کند...از کل آن چهار بطری ودکا، فقط نصف بطری باقی مانده بود.
اگر فقط یک جرعه دیگر مینوشید از حال می‌رفت.
بالاخره بی خیال آن نصف بطری شد و بلند شد تا حساب کند.
با پاهایی سست و تلو تلو زنان به سمت صندوق می‌رفت. وضعیتش آن قدر خراب بود که صندوق دار هم نگرانش شده بود.
_هی آقا...حالتون خوبه؟
صدا ها را می‌شنید اما نامفهوم...بی توجه به صندوق دار کارتش را از جیبش بیرون آورد و گذاشت روی میز...حسابدار بار کارت را برداشت و حساب کرد، رسید را به همراه کارت، محترمانه به هیونجین داد.
هیونجین کارت را گرفت و با سرگیجه ای عجیب و پاهایی سست به سمت ماشینش رفت.
~~~
رفقاا، حمایت ها و کامنت ها به شکل وحشتناکی کمه، ناراحتم نکنین دیگه💔😔✨✨
- ۹.۵k
- ۰۷ مرداد ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۲۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
