برا فصل سومهدکه سوءتفاهم ها برطرف شده
---
«من رسیدگی میکنم» شنیدم که گفت، احتمالاً به آریز.
قدمهایم بلند بود وقتی وارد مدرسه شدم. اهمیتی ندادم مردم به من نگاه کنند یا نه، حتی اگر نفسنفس میزدم، به همان سرعت ادامه دادم، حتی از پلهها بالا رفتم. سرم پایین بود، حتی وقتی وارد کلاس شدم.
«صبح بخیر، جی! صبح بخیر، پدربزرگ دیوید!» یکی با خوشرویی سلام کرد.
او را نادیده گرفتم و مستقیم به سمت صندلیام رفتم.
روی صندلی نشستم، خیره و بیحس، مشتهایم محکم گره خورده و روی رانهایم rested بود. میتوانستم صدای آنها را بشنوم، اما هیچ کلمهای در ذهنم ثبت نمیشد.
«جی؟ گرسنهای؟ میخوای چیزی بخوری؟ شاید نان بخوای؟ اینجا داریم.»
«میخوای…»
«گور پدرش…»
«شاید حالش خوب نیست. امان، بهش دارو بده.»
«من آشپزم، پرستار نیستم.»
«شاید دوباره خواب بد دیده.»
«شاید تو در خوابش بودی…»
«شاید به پولی که بهش داده فکر میکنه…»
«احمق، حالا جوابش رو بده.»
«بذار کمی بیشتر فکر کنه.»
«شاید کمی محبت لازم داره.»
صدای خندهی نرم آنها را شنیدم، اما وقتی اشکهایم خود به خود جاری شد، ناپدید شد. بیحرکت ماندم، قادر به پذیرش خاطراتی که برگشته بودند، نبودم.
من چاقو زدم… به کسی.
میدانم اخلاقم بد است. هیچوقت از دعوا عقب نمیروم، و اگر لازم باشد مشت بزنم، این کار را میکنم. اما چاقو زدن به کسی… داستان متفاوتی است.
«کایفر!» شنیدم آنها او را «پادشاه» صدا میزنند.
قدری عقبتر رفتند وقتی کایفر به سمت من آمد. او یک صندلی کشید و کنارم نشست. دستم را گرفت، اما من مشتهایم را باز نکردم و آن را از رانم حرکت ندادم.
«هی – آمادهام گوش کنم.»
اشکهایم سریعتر ریختند، نفس کشیدنم سنگین شد. سرم پایین بود و نگاه خالی داشتم. نمیتوانستم به او نگاه کنم، ترس داشتم قبول نکند آنچه را که میخواهم بگویم. اما میخواستم بگویم، چون دیگر نمیدانستم چه کنم. وجدانم مرا زنده زنده میخورد.
«به یاد آوردم… چیزی…» شروع کردم.
«از گذشتهات؟ خاطره بد دیگری؟» با نگرانی پرسید.
سرم را تکان دادم. «درباره آریز و خودم.»
سعی کردم جلوی هقهقهایم را بگیرم، اما مقاومت من بارها فرو ریخت.
«جی؟» آرام صدا زد.
«هی، اشکالی ندارد. عجله نکن. آهسته باش» کایفر گفت و به آرامی صورت من را گرفت تا به او نگاه کنم، اما وقتی چشمهایمان به هم خورد، دیگر نتوانستم کنترل کنم و با صدای بلند گریه کردم.
او بلافاصله مرا در آغوش گرفت و سرم را روی سینهاش گذاشت.
«حالا یادم آمد… چه کار کردم به او» وقتی اعتراف میکردم، گفتم. «بخاطر همین عصبانی بود از من» هقهق کردم.
حالا همه چیز منطقی شد.
او حق داشت از من متنفر باشد و من حق نداشتم شکایت کنم. نباید آن موقع از او عصبانی میشدم. باید همان کلمات سختی که به من گفت را قبول میکردم. اگر چیزی بود، آنچه او با من کرد کافی نبود، در مقایسه با کاری که من با او کردم. حتی ممکن بود مرا به صورت فیزیکی هم آسیب برساند و من با رضایت قبول میکردم. او حق کامل داشت.
به همین دلیل نمیخواست با من زندگی کند. به همین دلیل همیشه با خشم به من نگاه میکرد. به همین دلیل انگار میخواست من را از زندگیاش پاک کند. به همین دلیل رابطه خواهر و برادری ما را مخفی نگه میداشت. به همین دلیل…
من… من او را چاقو زدم – تقریباً کشتمش؛
تصویر او که روی زمین دراز کشیده و خونش همه جا پخش شده بود، جلوی چشمم آمد.
«سعی کردم برادرم را بکشم…»
آغوش کایفر محکمتر شد و من احساس کردم اطرافیان نزدیکتر شدند.
«قصدم این نبود. میدانم تو… تو اینقدر پیش نمیرفتی» سعی کرد احساس مرا آرام کند، اما حرفهایش کمکی نکرد.
«اما من هنوز هم انجامش دادم… و دلیلی داشت.»
حتی اگر میخواستم دلیلش را به یاد بیاورم، واقعیت این بود که سعی کردم او را بکشم.
من هنوز او را چاقو زدم – نه فقط یک بار. هنوز صدایش را میشنوم که از من التماس میکرد. نمیفهمم چرا گوش ندادم.
چرا این کار را کردم؟
اشکهایم مدام میریختند. قبلاً میخواستم آن خاطرات برگردند – اما حالا میخواستم دوباره فراموش شوند. میخواستم از ذهنم پاک شوند. نمیدانستم آیا میتوانم دوباره با آریز روبرو شوم یا نه.
این باید برای او خیلی سخت باشد. او مجبور بود با…
---
«من رسیدگی میکنم» شنیدم که گفت، احتمالاً به آریز.
قدمهایم بلند بود وقتی وارد مدرسه شدم. اهمیتی ندادم مردم به من نگاه کنند یا نه، حتی اگر نفسنفس میزدم، به همان سرعت ادامه دادم، حتی از پلهها بالا رفتم. سرم پایین بود، حتی وقتی وارد کلاس شدم.
«صبح بخیر، جی! صبح بخیر، پدربزرگ دیوید!» یکی با خوشرویی سلام کرد.
او را نادیده گرفتم و مستقیم به سمت صندلیام رفتم.
روی صندلی نشستم، خیره و بیحس، مشتهایم محکم گره خورده و روی رانهایم rested بود. میتوانستم صدای آنها را بشنوم، اما هیچ کلمهای در ذهنم ثبت نمیشد.
«جی؟ گرسنهای؟ میخوای چیزی بخوری؟ شاید نان بخوای؟ اینجا داریم.»
«میخوای…»
«گور پدرش…»
«شاید حالش خوب نیست. امان، بهش دارو بده.»
«من آشپزم، پرستار نیستم.»
«شاید دوباره خواب بد دیده.»
«شاید تو در خوابش بودی…»
«شاید به پولی که بهش داده فکر میکنه…»
«احمق، حالا جوابش رو بده.»
«بذار کمی بیشتر فکر کنه.»
«شاید کمی محبت لازم داره.»
صدای خندهی نرم آنها را شنیدم، اما وقتی اشکهایم خود به خود جاری شد، ناپدید شد. بیحرکت ماندم، قادر به پذیرش خاطراتی که برگشته بودند، نبودم.
من چاقو زدم… به کسی.
میدانم اخلاقم بد است. هیچوقت از دعوا عقب نمیروم، و اگر لازم باشد مشت بزنم، این کار را میکنم. اما چاقو زدن به کسی… داستان متفاوتی است.
«کایفر!» شنیدم آنها او را «پادشاه» صدا میزنند.
قدری عقبتر رفتند وقتی کایفر به سمت من آمد. او یک صندلی کشید و کنارم نشست. دستم را گرفت، اما من مشتهایم را باز نکردم و آن را از رانم حرکت ندادم.
«هی – آمادهام گوش کنم.»
اشکهایم سریعتر ریختند، نفس کشیدنم سنگین شد. سرم پایین بود و نگاه خالی داشتم. نمیتوانستم به او نگاه کنم، ترس داشتم قبول نکند آنچه را که میخواهم بگویم. اما میخواستم بگویم، چون دیگر نمیدانستم چه کنم. وجدانم مرا زنده زنده میخورد.
«به یاد آوردم… چیزی…» شروع کردم.
«از گذشتهات؟ خاطره بد دیگری؟» با نگرانی پرسید.
سرم را تکان دادم. «درباره آریز و خودم.»
سعی کردم جلوی هقهقهایم را بگیرم، اما مقاومت من بارها فرو ریخت.
«جی؟» آرام صدا زد.
«هی، اشکالی ندارد. عجله نکن. آهسته باش» کایفر گفت و به آرامی صورت من را گرفت تا به او نگاه کنم، اما وقتی چشمهایمان به هم خورد، دیگر نتوانستم کنترل کنم و با صدای بلند گریه کردم.
او بلافاصله مرا در آغوش گرفت و سرم را روی سینهاش گذاشت.
«حالا یادم آمد… چه کار کردم به او» وقتی اعتراف میکردم، گفتم. «بخاطر همین عصبانی بود از من» هقهق کردم.
حالا همه چیز منطقی شد.
او حق داشت از من متنفر باشد و من حق نداشتم شکایت کنم. نباید آن موقع از او عصبانی میشدم. باید همان کلمات سختی که به من گفت را قبول میکردم. اگر چیزی بود، آنچه او با من کرد کافی نبود، در مقایسه با کاری که من با او کردم. حتی ممکن بود مرا به صورت فیزیکی هم آسیب برساند و من با رضایت قبول میکردم. او حق کامل داشت.
به همین دلیل نمیخواست با من زندگی کند. به همین دلیل همیشه با خشم به من نگاه میکرد. به همین دلیل انگار میخواست من را از زندگیاش پاک کند. به همین دلیل رابطه خواهر و برادری ما را مخفی نگه میداشت. به همین دلیل…
من… من او را چاقو زدم – تقریباً کشتمش؛
تصویر او که روی زمین دراز کشیده و خونش همه جا پخش شده بود، جلوی چشمم آمد.
«سعی کردم برادرم را بکشم…»
آغوش کایفر محکمتر شد و من احساس کردم اطرافیان نزدیکتر شدند.
«قصدم این نبود. میدانم تو… تو اینقدر پیش نمیرفتی» سعی کرد احساس مرا آرام کند، اما حرفهایش کمکی نکرد.
«اما من هنوز هم انجامش دادم… و دلیلی داشت.»
حتی اگر میخواستم دلیلش را به یاد بیاورم، واقعیت این بود که سعی کردم او را بکشم.
من هنوز او را چاقو زدم – نه فقط یک بار. هنوز صدایش را میشنوم که از من التماس میکرد. نمیفهمم چرا گوش ندادم.
چرا این کار را کردم؟
اشکهایم مدام میریختند. قبلاً میخواستم آن خاطرات برگردند – اما حالا میخواستم دوباره فراموش شوند. میخواستم از ذهنم پاک شوند. نمیدانستم آیا میتوانم دوباره با آریز روبرو شوم یا نه.
این باید برای او خیلی سخت باشد. او مجبور بود با…
---
- ۱.۵k
- ۲۸ اردیبهشت ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط