چپتر پنجم
چپتر پنجم: بهای وفاداری
هانما تو را به یک آپارتمان مخفی در حومهی توکیو برد؛ جایی که حتی کیساکی هم از آن خبر نداشت. او تمام شب را پشت در اتاق نشست و با چاقوی پروانهایاش بازی کرد. سکوت او ترسناکتر از فریادهایش بود. تو از لای در نگاهش کردی؛ او زخمی بود، اما انگار دردی حس نمیکرد.
نزدیک سحر، او وارد اتاق شد و کنارت روی تخت نشست. دستهای خونیاش را با پارچهای پاک کرد و با لحنی آرام اما لرزان گفت:
«متاسفم ا/ت... فکر میکردم میتونم توی اون عمارت لعنتی یه زندگی نرمال برات بسازم. ولی من برای نرمال بودن ساخته نشدم. هیناتا مرز رو رد کرد. اون به دشمنهای من گفت که تو کجایی... اون میخواست تو رو بکشه.»
تو دستش را گرفتی: «حالا میخوای چیکار کنی هانما؟ ما نمیتونیم تا ابد قایم بشیم.»
هانما لبخندی تلخ زد و موهایت را نوازش کرد: «قایم شدن؟ نه... شوجی هانما هیچوقت قایم نمیشه. من فقط داشتم به این فکر میکردم که چطور ریشهی این درد رو بکنم. هیناتا فکر میکنه چون خانوادهاش پشتشن، جاش امنه. اون فکر میکنه من هنوز به اون قرارداد ازدواج پایبندم.»
او از جا بلند شد و کتش را پوشید.
«من دارم میرم تا همه چیز رو تموم کنم. ا/ت، اگه تا فردا صبح برنگشتم، توی اون کشوی میز یه پاسپورت و بلیط هواپیما هست. برو و پشت سرت رو هم نگاه نکن.»
تو با وحشت از جا پریدی: «نه! منو تنها نذار!»
او پیشانیات را بوسید و با همان لحن کشیده و دیوانهوارش گفت: «نگران نباش... من برای دیدن جهنم هنوز خیلی جوونم. فقط میخوام برم به هیناتا و بابام نشون بدم که وقتی چیزی که مال منه رو لمس میکنن، چه اتفاقی میافته.»
هانما به عمارت برگشت. هیناتا با خیال راحت در حال نوشیدن قهوه بود و فکر میکرد هانما برای التماس یا معامله آمده است. اما هانما بدون کلمهای حرف، تمام مدارک شناسایی، اسناد مالکیت و قراردادهای تجاری که او را به خانواده هیناتا وصل میکرد، وسط سالن ریخت و روی آنها بنزین پاشید.
هیناتا با وحشت فریاد زد: «داری چیکار میکنی دیوونه؟ اینا ثروت توئه!»
هانما فندکش را روشن کرد و با خونسردی گفت: «اینا زنجیرهای من بودن. تو و بابام فکر کردید میتونید با این کاغذها منو کنترل کنید؟ من ا/ت رو انتخاب کردم، یعنی فقر رو به بودن با تو ترجیح دادم. حالا... تماشا کن که چطور دنیای کوچیکت آتیش میگیره.»
او فندک را انداخت. شعلهها به سرعت بالا رفتند. هانما از عمارت خارج شد در حالی که پشت سرش، نماد قدرت و ازدواج اجباریاش در آتش میسوخت. او حالا هیچچیز نداشت؛ نه ثروت، نه خانواده و نه جایگاه اجتماعی. او فقط «تو» را داشت.
اما در تاریکی خیابان، ماشینهای سیاه خانواده هیناتا منتظرش بودند. آنها اجازه نمیدادند او به این سادگی فرار کند.
هانما تو را به یک آپارتمان مخفی در حومهی توکیو برد؛ جایی که حتی کیساکی هم از آن خبر نداشت. او تمام شب را پشت در اتاق نشست و با چاقوی پروانهایاش بازی کرد. سکوت او ترسناکتر از فریادهایش بود. تو از لای در نگاهش کردی؛ او زخمی بود، اما انگار دردی حس نمیکرد.
نزدیک سحر، او وارد اتاق شد و کنارت روی تخت نشست. دستهای خونیاش را با پارچهای پاک کرد و با لحنی آرام اما لرزان گفت:
«متاسفم ا/ت... فکر میکردم میتونم توی اون عمارت لعنتی یه زندگی نرمال برات بسازم. ولی من برای نرمال بودن ساخته نشدم. هیناتا مرز رو رد کرد. اون به دشمنهای من گفت که تو کجایی... اون میخواست تو رو بکشه.»
تو دستش را گرفتی: «حالا میخوای چیکار کنی هانما؟ ما نمیتونیم تا ابد قایم بشیم.»
هانما لبخندی تلخ زد و موهایت را نوازش کرد: «قایم شدن؟ نه... شوجی هانما هیچوقت قایم نمیشه. من فقط داشتم به این فکر میکردم که چطور ریشهی این درد رو بکنم. هیناتا فکر میکنه چون خانوادهاش پشتشن، جاش امنه. اون فکر میکنه من هنوز به اون قرارداد ازدواج پایبندم.»
او از جا بلند شد و کتش را پوشید.
«من دارم میرم تا همه چیز رو تموم کنم. ا/ت، اگه تا فردا صبح برنگشتم، توی اون کشوی میز یه پاسپورت و بلیط هواپیما هست. برو و پشت سرت رو هم نگاه نکن.»
تو با وحشت از جا پریدی: «نه! منو تنها نذار!»
او پیشانیات را بوسید و با همان لحن کشیده و دیوانهوارش گفت: «نگران نباش... من برای دیدن جهنم هنوز خیلی جوونم. فقط میخوام برم به هیناتا و بابام نشون بدم که وقتی چیزی که مال منه رو لمس میکنن، چه اتفاقی میافته.»
هانما به عمارت برگشت. هیناتا با خیال راحت در حال نوشیدن قهوه بود و فکر میکرد هانما برای التماس یا معامله آمده است. اما هانما بدون کلمهای حرف، تمام مدارک شناسایی، اسناد مالکیت و قراردادهای تجاری که او را به خانواده هیناتا وصل میکرد، وسط سالن ریخت و روی آنها بنزین پاشید.
هیناتا با وحشت فریاد زد: «داری چیکار میکنی دیوونه؟ اینا ثروت توئه!»
هانما فندکش را روشن کرد و با خونسردی گفت: «اینا زنجیرهای من بودن. تو و بابام فکر کردید میتونید با این کاغذها منو کنترل کنید؟ من ا/ت رو انتخاب کردم، یعنی فقر رو به بودن با تو ترجیح دادم. حالا... تماشا کن که چطور دنیای کوچیکت آتیش میگیره.»
او فندک را انداخت. شعلهها به سرعت بالا رفتند. هانما از عمارت خارج شد در حالی که پشت سرش، نماد قدرت و ازدواج اجباریاش در آتش میسوخت. او حالا هیچچیز نداشت؛ نه ثروت، نه خانواده و نه جایگاه اجتماعی. او فقط «تو» را داشت.
اما در تاریکی خیابان، ماشینهای سیاه خانواده هیناتا منتظرش بودند. آنها اجازه نمیدادند او به این سادگی فرار کند.
- ۱.۹k
- ۱۰ خرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط