خون خالص(p39)

☆ خونِ خالِص(p39)
.
.
.
.
.
.
.
.
یک هفته گذشته بود.

خیلی جالبه، بعضی وقت ها که علاقه ای نداری تایم بگذره زمان مثل یه اینترنت پر سرعت یا برق و باد حتی عین ضربان قلب فرار میکنه. و وقتی که نیاز داری یه تایمی رو خیلی سریع پشت سر بذاری ، میبینی هر یک ساعت میشه یک روز و هر یک روز میشه یک ماه.

این یک هفته برای جونگکوک خیلی کند گذشته بود.

چندیدن جلسه از آموزش استفاده از اسلحه گذشته بود و جیمین واقعا مربی خوبی بود.

امروز، بالاخره تایمی بود که جونگکوک باید به صورت جدی امنیت سازمان رو بدست میگرفت.

هنوز هم نمیفهمید چطور ممکنه انقدر راحت این امکانات رو در اختیارش بذارن؟ اونم شخصی مثل خون خالص؟

جونگکوک قسم میخورد اون مرد حتی به خودش هم اعتماد نداشت. چه برسه به یه امگای رندوم که از طرفی هم میتونه با یه کلید کل اطلاعات رو به فنا بده؟

نمیفهمید، جونگکوک نمیفهمید.

اوه. دوباره فکرش به ژنرال رسیده بود و جونگکوک باز هم اون صحنه رو با همون قدرت بار اول پشت پلک هاش دید.


جونگکوک به طرز خطرناکی به اون آلفا فکر میکرد. توی کل زندگیش این اتفاق نیوفتاده بود. دلیل این کشش و جاذبه ای که حتی دست خودش هم نبود رو پیدا نمی‌کرد.

ساعتش رو روی مچش درست کرد و از سوئیت کوچیکش بیرون رفت تا قبل از هرچیزی ، یونگی رو ببینه.

با یاداوری اینکه توی این هفته بارها مچ جیمین و یونگی رو موقع دید زدن همدیگه یا غیب شدنشون رو گرفته بود، سرش رو با تاسف تکون داد و خنده ای کرد.

با دیدن چند تا سرباز هایی که بلند بلند با هم حرف میزدن و از ته راهرو به سمتش میومدن، لبخندش رو خورد. همین مونده بود فکر کنن دیونه ست و با خودش حرف میزنه و میخنده‌.

آلفاهای روبه روش به محض دیدن جونگکوک لبخند درخشانی روی صورتشون پیدا شد و از حرکت ایستادن.

# هی، جونگکوک امروز چطوری؟

جونگکوک هم متقابلا ایستاد و طبق عادت، موهای مشکیش رو پشت گوشش فرستاد که این حرکت باعث شد دوهان، یکی از سربازها، با چشم هاش حرکت انگشت های امگا رو دنبال کنه.