Why Did I Fall in Love with You?

Why Did I Fall in Love with You?

P³⁵ | He's Awake

View: Do-hee

یک هفته بعد | ساعت ۸ صبح

دوهی طبق معمول روی صندلی کنار تخت جونگکوک نشسته بود. سرش روی لبه‌ی تخت قرار داشت و دست کوک رو بین دست‌هاش گرفته بود.

چند شب بود که درست نخوابیده بود.

+کوک... امروز هم اومدم. می‌دونی؟ هانا و نامی دیروز دوباره سر اینکه اسم بچه‌مون چی باشه بحث می‌کردن...

لبخند محوی زد.

+تو فقط بیدار شو، خودت انتخاب کن. حتی اگه یه اسم مسخره انتخاب کنی، قبول می‌کنم.

چند لحظه سکوت کرد.

ناگهان...

انگشت‌های جونگکوک کمی حرکت کردن.

دوهی سرش رو بلند کرد.

+کوک...؟

پلک‌های جونگکوک لرزیدن.

یک بار... دو بار...

و بالاخره چشم‌هاش رو باز کرد.

دوهی چند ثانیه فقط نگاهش کرد. انگار نمی‌تونست چیزی رو که می‌بینه باور کنه.

+ج... جونگکوک؟

جونگکوک با سختی نگاهش رو به سمتش چرخوند.

_دوهی...

دوهی سریع از جاش بلند شد.

+خدای من... کوک! دکتر! پرستار!

اشک‌هاش بی‌وقفه روی صورتش می‌ریختن.

دکتر و پرستار وارد اتاق شدن و بعد از بررسی وضعیت جونگکوک، لبخند کوچیکی زدن.

«به هوش اومدن. این خبر خوبیه. اما باید همچنان تحت مراقبت باشن.»

دوهی دست جونگکوک رو گرفت.

+شنیدی؟ بیدار شدی... بالاخره بیدار شدی!

جونگکوک با صدای ضعیف گفت:

_گریه نکن...

+یک هفته‌ست دارم گریه می‌کنم، بعد تو میگی گریه نکن؟

جونگکوک لبخند خیلی کم‌رنگی زد.

_ببخشید...

دوهی پیشونی‌اش رو بوسید.

+دیگه هیچ‌وقت این کارو باهام نکن.

جونگکوک نگاهش کرد.

_قول می‌دم...

اما وقتی دوهی برای مرتب کردن پتو دستش رو رها کرد، جونگکوک دوباره به دست راستش نگاه کرد.

دو تا از انگشت‌هاش حرکت نمی‌کردن.

سعی کرد تکونشون بده.

هیچ اتفاقی نیفتاد.

نگاهش برای چند ثانیه روی دستش ثابت موند.

دوباره تلاش کرد.

باز هم نتونست.

نگرانی توی چشم‌هاش نشست.

اما وقتی صدای دوهی رو شنید، سریع دستش رو زیر پتو برد.

+کوک؟ چیزی شده؟

_نه... فقط خسته‌ام.

+درد داری؟

_یه کم.

+الان دکتر رو صدا می‌کنم.

_دوهی...

+جانم؟

_بیا اینجا.

دوهی نزدیک‌تر شد.

جونگکوک با دست چپش دست اون رو گرفت.

_دلم برات تنگ شده بود.

دوهی دوباره اشکش سرازیر شد.

+من هر روز اینجا بودم، احمق...

جونگکوک لبخند زد.

_می‌دونم...

View: Jungkook

وقتی دوهی برای آوردن آب از اتاق بیرون رفت، دوباره به دست راستم نگاه کردم.

دو تا از انگشت‌هام...

چرا تکون نمی‌خورن؟

نفس عمیقی کشیدم.

نباید دوهی می‌فهمید.

اون به اندازه‌ی کافی عذاب کشیده بود.

فعلاً نمی‌خواستم نگرانی دیگه‌ای بهش اضافه کنم.

اما ته دلم می‌دونستم که نمی‌تونم برای همیشه پنهانش کنم.