p5 ایدل شکسته
(ا/ت)
پیانو افکاری ک مدت ها از دهنم دورشون میکردم روی جلوی چشمم مثل قطار رد میکرد این 25 سال زندگیم و تموم خاطرات خوب و بدم ...
یاد روزی افتادم ک توی کمپانی جی وای پی قبول شدم ..هیچوقت توی عمرم اونطوری خوشحال نبودم ....با خوشحالی ب مامانم زنگ زدم تا خبر کاراموزی مو بهش بگم ..شاید عوض میشد و ب اینکه دخترش ب ارزوش رسیده افتخار میکرد :)
اما بازم همون حرفای همیشگی ک همون وجود باقی مونده مو تیکه تیکه میکرد رو شنیدم :(
برای اینکه روی صحنه اجرا کنم صبر نداشتم ولی باید دوره ی کاراموزیمو میگذروندم بهترین نکتش این بود ک خوابگاه داشتیم و مجبور نبودم توی انبار پشت ی فست فودی بخوابم;)
توی دوران کاراموزی حسابی با اعضای گروهم رفیق شده بودم فک کنم این تنها اکیپی بود ک باهاشون دوست بودم و بینشون احساس اضافی بودن نمیکردم :)
احساسی ک تموم زندگیم روی دوشم سنگینی میکرد همین بود...اینکه هیچکی برای من ارزش قائل نمیشد ولی اعضای گروهم توی هر شرایطی کنارم بودن و منم قدرشونو میدونستم چون با شخصیت وحشتناک و بد اخلاق من کنار میومدن ...دختری ک بیشتر از همه توجه همو جلب میکرد دختری ب اسم هیونبین بود ک چند ماه ازم کوچیک تر بود ..اون فوق العاده بود ...شادترین دختری بود ک تو زندگیم دیده بودم ب هر چیزی لبخند میزد و توی لحظه زندگی میکرد و هیچ غمی نداشت و این موضوع برای منی ک شکسته بودم خیلی دلنشین بود همنشینی با همه ی اعضای گروهم برام دلنشین بود و همیشه کنارشون از خنده منفجر میشدم (یدونه از این اکیپاااااا)
تموم وقتایی ک با هم حرف میزدیم و گریه هامون ....ولی من هیچوقت گریه نمیکردم ... اونقد تو زندگیم خانواده ام بهم انگ ضعیف بودنو زدن ....وقتایی ک با گریه میومدم خونه یا وسط صحبت کردن راجب احساسم وقتی گریه ام میگرفت مادرم دعوام میکرد و انگ ضعیف بودن رو بهم میزد ک با هرچیزی گریم میگرفت ....ولی من فقط بغل مامانم و ارامشی ک اغوشش بهم میداد رو میخواستم :(
تموم خنده هامون ...مسخره بازیامون روی استیج ....جایزه هایی ک گرفتیم ...فن ساین ها...چهره ی خندون و اشکی دریمر ها وقتی از نزدیک میدیدنمون .....
و اخرین خاطره ازشون ....
اخرین کنسرت...
اخخرین فن ساین و گریه ی فن ها و اعضای گروهم ...و صورت سنگی من ک همه ی سختی جدایی رو توی خودش ریخته بود و اشکاشو تو دلش میریخت ....همه ی مردم بدون اینکه راجب من و گذشتم بودنن بهم میگفتن سنگدل و بی اخساس و نمیدونستن ک ادمایی مثل خودشون منو اینجوری بار اوردن ..گاهی وقتا سنگدل بودن خوبه ...ولی هر چقدر ب حرفاشون اهمیت نمیدادم بازم حرفایی میزدن ک قلبمو میسوزوند همون حرفایی رو میزدن ک پدر و مادرم تو بچگیم باهاشون نابودم می کردن ..
افکارم با صدای ملودی ب پایان رسید نت اخر رو یکم کشیدم و و سرمو پایین انداختم...صدایی از پشت سرم شنیدم
-از کجا یاد گرفتی اینجوری پیانو بزنی ؟
پیانو افکاری ک مدت ها از دهنم دورشون میکردم روی جلوی چشمم مثل قطار رد میکرد این 25 سال زندگیم و تموم خاطرات خوب و بدم ...
یاد روزی افتادم ک توی کمپانی جی وای پی قبول شدم ..هیچوقت توی عمرم اونطوری خوشحال نبودم ....با خوشحالی ب مامانم زنگ زدم تا خبر کاراموزی مو بهش بگم ..شاید عوض میشد و ب اینکه دخترش ب ارزوش رسیده افتخار میکرد :)
اما بازم همون حرفای همیشگی ک همون وجود باقی مونده مو تیکه تیکه میکرد رو شنیدم :(
برای اینکه روی صحنه اجرا کنم صبر نداشتم ولی باید دوره ی کاراموزیمو میگذروندم بهترین نکتش این بود ک خوابگاه داشتیم و مجبور نبودم توی انبار پشت ی فست فودی بخوابم;)
توی دوران کاراموزی حسابی با اعضای گروهم رفیق شده بودم فک کنم این تنها اکیپی بود ک باهاشون دوست بودم و بینشون احساس اضافی بودن نمیکردم :)
احساسی ک تموم زندگیم روی دوشم سنگینی میکرد همین بود...اینکه هیچکی برای من ارزش قائل نمیشد ولی اعضای گروهم توی هر شرایطی کنارم بودن و منم قدرشونو میدونستم چون با شخصیت وحشتناک و بد اخلاق من کنار میومدن ...دختری ک بیشتر از همه توجه همو جلب میکرد دختری ب اسم هیونبین بود ک چند ماه ازم کوچیک تر بود ..اون فوق العاده بود ...شادترین دختری بود ک تو زندگیم دیده بودم ب هر چیزی لبخند میزد و توی لحظه زندگی میکرد و هیچ غمی نداشت و این موضوع برای منی ک شکسته بودم خیلی دلنشین بود همنشینی با همه ی اعضای گروهم برام دلنشین بود و همیشه کنارشون از خنده منفجر میشدم (یدونه از این اکیپاااااا)
تموم وقتایی ک با هم حرف میزدیم و گریه هامون ....ولی من هیچوقت گریه نمیکردم ... اونقد تو زندگیم خانواده ام بهم انگ ضعیف بودنو زدن ....وقتایی ک با گریه میومدم خونه یا وسط صحبت کردن راجب احساسم وقتی گریه ام میگرفت مادرم دعوام میکرد و انگ ضعیف بودن رو بهم میزد ک با هرچیزی گریم میگرفت ....ولی من فقط بغل مامانم و ارامشی ک اغوشش بهم میداد رو میخواستم :(
تموم خنده هامون ...مسخره بازیامون روی استیج ....جایزه هایی ک گرفتیم ...فن ساین ها...چهره ی خندون و اشکی دریمر ها وقتی از نزدیک میدیدنمون .....
و اخرین خاطره ازشون ....
اخرین کنسرت...
اخخرین فن ساین و گریه ی فن ها و اعضای گروهم ...و صورت سنگی من ک همه ی سختی جدایی رو توی خودش ریخته بود و اشکاشو تو دلش میریخت ....همه ی مردم بدون اینکه راجب من و گذشتم بودنن بهم میگفتن سنگدل و بی اخساس و نمیدونستن ک ادمایی مثل خودشون منو اینجوری بار اوردن ..گاهی وقتا سنگدل بودن خوبه ...ولی هر چقدر ب حرفاشون اهمیت نمیدادم بازم حرفایی میزدن ک قلبمو میسوزوند همون حرفایی رو میزدن ک پدر و مادرم تو بچگیم باهاشون نابودم می کردن ..
افکارم با صدای ملودی ب پایان رسید نت اخر رو یکم کشیدم و و سرمو پایین انداختم...صدایی از پشت سرم شنیدم
-از کجا یاد گرفتی اینجوری پیانو بزنی ؟
- ۳۹.۰k
- ۲۶ مرداد ۱۴۰۲
دیدگاه ها (۴)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
