سفره گواه گیری (سفره عقد)در ایران باستان

سفره گواه گیری (سفره عقد)در ایران باستان

درگذشته ایرانیان باستان به جشن عروسی سور میگفتند عروس لباس سبز می پوشیده و تور یا پارچه ای سبزرنگ روی سرمی انداخته،داماد نیزعرقچین سبز بر سر و روی شانه راست او چادرشب یا دستمال سبز انداخته می شده در پشت سرداماد برادر یا یکی ازبستگان بسیار نزدیک او می ایستاده و دردست (یا در سینی کوچک) یک دستمال سبز،یک انارشیرین یک تخم مرغ یک قیچی و کمی نقل و شیرینی و آویشن همراه با نخ و سوزن سبز رابالای سرداماد نگه می داشته، یا در داخل سفره ای به نام سفره گواه (سفره عقد) قرار می دادند.


سفره گواه معمولا سبز رنگ و شامل موارد زیر است:

نگاره اشو زرتشت کتاب اوستا و کُشتی باز نشده شمع یا لاله یا چراغ روشن قند سبز گلدان گل و سرو نقل وشیرینی انارشیرین یک تخم مرغ یک عدد قیچی یک ظرف کوچک آویشن مخلوط با برنج وسنجد نخ وسوزن سبز لورک عروسی(مخلوط هفت نوع آجیل شیرین) که روی آن نقل وشیرینی ریخته شده گلاب و آینه.