MUTED SOUND(صدای خاموش)

p¹⁴
علامت ها: یونا+/ تهیونگ-/ سوجین&/ جیون×/ هانول@/ سیون¢/ کیوم£
(شب قبل کریسمس)
نگاهی بهم انداخت که از بی‌قراری دم مرگ بودم
- انقدر استرس نداشته باش، مطمئنم خوششون می یاد
+ اگه علائقشون عوض شده باشه چی؟ اگه دوستشون نداشته باشن چی؟ اگه..
دست گرمشو روی دست یخ زده ام گذاشت
- نگران نباش اونا ازت می‌پذیرن حتی اگه باب میلشون نباشه، مطمئن باش
نور مطمئن توی چشماش بیم چشمام و از بین می‌برد. اما همچنان سراسیمه بودم.
به نظر میرسه امسال سال پرباری باشه. بارش برف بعد یک پاییز سوزناک مردم و خوشحال کرده بود. دانه های برف زیر نور مهتاب درخشان تر از خود او بودند و به تاریکی شب غالب گشته بودند.
نگهبان در و باز کرد و بدون ایجاد کمترین سر و صدا وارد حیاط شدیم. تهیونگ ماشین و خاموش کرد و در و باز کرد تا پیاده بشه ولی حرکات من سنگین شد.
- تو پیاده نمیشی؟
نفسی از ته دل بیرون دادم
+ من نمیتونم!
- منظورت چیه؟
+ اونا هنوز من و نبخشیدن تهیونگ، ما نمی‌تونیم مثل سابق باشیم...
دست هام و کلافه و با بغضی که گلومو قلقلک میداد گذاشتم روی صورتم.
+ اونا هیچوقت منو نمیبخشن!
در و بست و برای لحظاتی سکوت بینمون نشست.
- می‌دونی بیشترین چیزی که من بخاطرش همیشه تو رو تحسین می‌کنم چیه؟
بدون اینکه بهش نگاه کنم سرم و به منزله ندانستن به طرفین چرخوندم
- بخشش! ما هم سنیم اما خیلی باهم فرق داریم و به جرعت میتونم بگم که تو یه سر و گردن از من بالاتری اما فقط تو نه! بلکه همه بچه های اینجا.
سرم و آروم بلند کردم و با چشم هایی که قطرات اشک نوازششون میکرد بهش نگاه کردم.
- ترجیح شما به درخشیدن تک تکتون توی جمعیته نه خوب بودن به تنهایی، ولی ما راضی بودیم از روی هم رد بشیم تا بهتر از دیگری باشیم. شخص تو پدر و مادرت، خانم هجو و اذیت های هر کدوم از بچه هارو بخشیدی، با اینکه اونا رفتار خوبی با تو نداشتن تو هنوزم خاطرات خوبی که باهاشون شکل دادی و تعریف می‌کنی و من مطمئنم که این تنها شامل تو نمیشه!
با درنگ جواب دادم
+تو همیشه میدونی چطور منو آروم کنی.. ازت ممنونم تهیونگ!
لبخند زد
- زودتر پیاده شو تا صبح نشده چند ساعت بیشتر وقت نداریم
خیسی گونه ام و پاک کردم و باهم پیاده شدیم و پاکت هارو روی زمین گذاشتیم.
- من میرم نگهبان و برای کمک بیارم
تایید کردم و سریع رفت. طولی نکشید که سردی دیوار ها وارد ریه هام شد. بعد داشتن یه زندگی خوب سخت میشه به جهنم قبلی برگشت. حالا می تونستم درک کنم چرا هرکدوم از بچه ها که همراه پدر و مادرهاشون از اینجا میرفتن دیگه هیچوقت بر نمیگشتن؛ اینجا جایی نیست که خاطرات خوب و شیرینی تداعی کنه پس اونا فرار میکردن!
......