#پارت ۳_فصل ۱

#پارت ۳_فصل ۱
ساعت هشت صبح به وقت لس آنجلس...اینجا اسکید رو جایی در مرکز شهر...مشهور ترین محله ی سگ ها و جک و جونورای موذی یا به حساب بی‌خانمان های بدبخته و وقتشه که سربازرس کسی که این مقام رو از پدرش به ارث برده بیاد و توی کافی شاپ هانی بنچ یک فنجون نسکافه و یک تکه از پای سیب با دارچین اضافه بخوره.به شخصه معتقدم دختر ها به درد سربازرس شدن نمیخورن مگر اینکه کسی مثل جولی کالینز باشن و یا نه! خود او باشن!!!
جولی کالینز به گونه ای کلانتر اینجاست در واقع...سیاه پوست ها اینطور صداش میزنن و یک جور عادت شده بین آدمای این اطراف اون شجاع و زیرکه . زیباست و تنها لیدی هاتیه که در عین زیبایی و جذابیت جذبه و نفس قوی داره جوری که هیچ سیاه پوست و سفید پوستی جرأت سر بالا آوردن در برابرش رو ندارن . اما از بخت بد او...من نه سیاهم نه سفید
من...زردم! و شاید یک تفاوت باشه میون این همه شهروند آمریکا اونا اگر زرد هم دارن عرضه زرد بودن رو ندارن و اگه داشتن این سگ های آمریکایی به جای زوزه کشیدن در برابرشون سر خدمت فرود می اوردن.
با ضربه ای که به بطری زدم سر اون رو بازش کردم حداقل این کارو خوب بلدم با تنه به در کافی شاپ هانی بنچ واردش شدم و طبق معمول خودم رو روی نیمکت رو به روی پیشخوان انداختم و طبب عادت همیشگی با اعتراض پیشخدمت هایی که وقتی یادم میاد اینجا کار میکنن مواجه شدم با وجود باطن سخت گیرم بهشون حق میدم ازینکه یک زرد پوست عجیب هرروز به اینجا بیاد و حدودا نیم ساعت روی صندلی ای که سال ها پیش یک نفر انجا جان داده بنشیند اعتراض کنند
و در واقع دلایل غیر منطقی دارم از کارم و همه آنها از سربازرس جولی کالینز سر چشمه میگیره.....

نظراتتون واسم خیلی خیلی مهمه پس حتما نظر بدید