تکاپو پارت 24 = رادمن... برخورد دو طوفان

در میانه‌ی تاریکی و نورِ لرزانِ چراغ‌قوه‌ها، شخصی ایستاده بود که لباسِ فرمِ آکادمی را به تن داشت.

آنیا با ناباوری چشمانش را باز و بسته کرد. «…آقای… آقای رادمن؟»

آقای رادمن، یکی از مهربان‌ترین و محبوب‌ترین اساتید مدرسه که همیشه از آنیا و دامیان حمایت می‌کرد، در حالی که یک دستگاهِ کنترلِ از راه دور در دست داشت و لبخندی سرد بر لب، به آن‌ها نگاه می‌کرد، ایستاده بود. او دیگر آن معلمِ مهربان نبود؛ چشمانش سرد، بی‌روح و کاملاً با هدفِ مهاجمان یکی شده بود.

«متاسفم عزیزم،» رادمن با صدایی آرام و بی‌رحمانه گفت. «اما این مدرسه دیگر جایی برای یادگیری نیست. این مدرسه، فقط یک “گاو شیر” برای پروژه‌های ماست. و شما… شما دقیقاً همان قطعه‌ی گمشده‌ای بودید که برای تکمیلِ آزمایش‌های ما به آن نیاز داشتیم.»

آنیا در حالی که دائم به دامیانِ بی‌هوش نگاه می‌کرد و سپس به استادِ خیانتکار، لرزشِ تمامِ وجودش را حس کرد. او تنها در میانه‌ی تاریکی، زخمی و با یک دوستِ بیهوش، مقابلِ کسی ایستاده بود که همیشه به او اعتماد داشت.
آنیا در حالی که از شدتِ شوک و خیانتِ رادمن، لرزشِ تمامِ وجودش را حس می‌کرد، نمی‌توانست حتی یک کلمه‌ی دفاعی از خود بر زبان بیاورد. رادمن، با همان لبخندِ سرد و خونسردش، قدم به جلو می‌گذاشت و انگار که داشت با یک بچه‌ی کوچک بازی می‌کرد، به سمتِ آن‌ها نزدیک می‌شد.

«بیا اینجا آنیا… بیا تا بهت نشون بدم دنیای واقعی چقدر بزرگتر از این اتاقِ کوچیکه…»

اما ناگهان، صدای برخوردِ سنگینِ قدم‌هایی که با سرعت و قدرت روی زمین می‌کوبیدند، سکوتِ مرگبارِ راهرو را شکست. یک فشارِ سنگین و هولناک در هوا حس شد؛ فشاری که حتی از قدرتِ آنیا هم بیشتر بود، اما نوعش متفاوت بود. انگار که خودِ “فشارِ اتمسفر” در حالِ تغییر بود.

«دستت رو از اون دختر دور کن، خیانتکارِ پست!»

صدایی که مثل غرشِ شیر در میانه‌ی طوفان بود، راهرو را لرزاند. رادمن، آن لبخندِ سردش در یک لحظه خشک شد و چشمانش از ترس گشاد گشت.

از میانِ سایه‌هایِ سنگینِ درِ ورودی، یور ظاهر شد. او نه مثل یک مادرِ معمولی، بلکه مثل یک جبهه‌ی جنگِ متحرک به نظر می‌رسید. لباس‌هایش از شدتِ سرعتِ حرکتِ او کمی آشفته بود، اما نگاهِ چشمانش… نگاهِ او چنان وحشیانه و پر از خشم بود که گویی می‌توانست سنگ‌ها را به خاکستر تبدیل کند.

یور بدونِ درنگ، بدونِ حتی یک کلمه‌ی اضافی، به سمتِ رادمن هجوم برد. او مثل یک صاعقه‌ی سیاه از میانِ دود گذشت. رادمن که تا این لحظه فکر می‌کرد کنترلِ اوضاع در دستِ اوست، حالا با وحشتِ تمام سعی کرد دستگاهِ کنترل را فعال کند،اما...