dark life = 53

dark life = 53
اتاق 7 کوچیک و ساده بود. یه تخت، یه میز، یه صندلی، یه حموم کوچیک. ولی برای ات، مثل یه قصر بود. ات در رو قفل کرد. بعد روی تخت نشست. برای اولین بار بعد از سه هفته، احساس امنیت کرد. نه امنیت کامل. ولی حداقل یه دیوار بینش و تهیونگ بود.
ات بلند شد و به حموم رفت. آب گرم رو باز کرد. لباس‌هاش رو درآورد. بدنش پر از کبودی و زخم بود. سیلی‌های تهیونگ، لگدش، زخم‌های پاهاش از دویدن توی جنگل. ات زیر دوش ایستاد. آب گرم روی پوستش می‌ریخت. اشک‌هاش با آب قاطی شد. هق‌هق کرد. برای جیمین. برای خودش. برای اون رویایی که فکر می‌کرد واقعیه. و برای تهیونگ. برای مردی که یه زمانی فکر می‌کرد می‌تونه نجاتش بده. ولی حالا می‌دونست که تهیونگ نجات‌پذیر نبود. تهیونگ یه هیولا بود. و هیولاها هیچ‌وقت تغییر نمی‌کنن.
بعد از حموم، ات با حولهٔ هتل خودش رو خشک کرد. لباس‌هاش رو شست و گذاشت روی رادیاتور خشک بشه. بعد روی تخت دراز کشید. به سقف خیره شد. به فکر فرو رفت.
«حالا چی؟ من پولی ندارم. هیچ‌کس رو نمی‌شناسم. جیمین مرده. تهیونگ دنبالم می‌گرده. باید چیکار کنم؟»
یه فکر توی ذهنش شکل گرفت. یه فکر خطرناک. ولی شاید تنها راه بود. ات بلند شد. توی کیف کوچیکش (که از عمارت آورده بود) یه دفترچه و یه خودکار پیدا کرد. شروع کرد به نوشتن. نوشتن همه‌چیز. از اول. از روزی که تهیونگ اومد به مرکز. از دروغ‌هاش. از خشونتش. از تجاوزش. از جیمین. از قتل جیمین. همه‌چیز. با جزئیات. با تاریخ. با اسم‌ها.
ات می‌دونست که این دفترچه، تنها سلاحشه. اگه یه روز تهیونگ پیداش کرد، این دفترچه می‌تونه مدرک باشه. مدرکی که تهیونگ رو به دار بکشه. یا حداقل، مدرکی که ات رو از مرگ نجات بده. ات دفترچه رو توی کیفش گذاشت. بعد روی تخت دراز کشید. چشم‌هاش رو بست. برای اولین بار بعد از مدت‌ها، خوابش برد. خواب جیمین رو دید. جیمین که بهش لبخند می‌زد و می‌گفت: «قوی باش، ات. قوی باش.»
صبح، ات با صدای زنگ ساعت هتل بیدار شد. ساعت 8 صبح. ات بلند شد. لباس‌هاش خشک شده بود. پوشیدشون. به آینه نگاه کرد. صورتش هنوز کبود بود. ولی بهتر شده بود. موهاش رو با انگشت‌هاش شونه کرد. بعد از اتاق بیرون رفت.
پیرمرد پذیرش، آقای کانگ، صبحونهٔ ساده‌ای براش آماده کرده بود. نون، پنیر، چای. ات با اشتها خورد. آقای کانگ کنارش نشست. «خانم... دیشب گفتی از دست کسی فرار می‌کنی. می‌خوای... می‌خوای درموردش حرف بزنی؟»
ات یه لحظه مکث کرد. بعد سرش رو تکون داد. «یه مرد... یه مرد خطرناک. یه مافیا. من... من سه ماه پیش دزدیدم. شکنجه‌م کرد. بهم تجاوز کرد. و... و برادرم رو کشت. برادرم پلیس بود. می‌خواست نجاتم بده. ولی... ولی تهیونگ... تهیونگ کشتش.»
آقای کانگ رنگ پرید. «تهیونگ؟ کیم تهیونگ؟»
ات سرش رو بلند کرد. «شما... شما می‌شناسیدش؟»
آقای کانگ سرش رو تکون داد. «همه توی این منطقه می‌شناسنش. کیم تهیونگ، مافیای شمال. مردی که هیچ‌کس جرأت نداره اسمش رو بلند بگه. می‌گن... می‌گن آدم می‌کشه. تیکه‌تیکه می‌کنه. و هیچ‌وقت هم گیر نمی‌افته. چون پلیس... پلیس هم ازش می‌ترسه.» مکث کرد. «خانم... اگه اون دنبالت باشه، من... من نمی‌تونم کمک زیادی بکنم. ولی... یه نفر رو می‌شناسم. یه وکیل. اسمش کیم سوک‌جین. اون... اون با مافیاها می‌جنگه. شاید بتونه کمکت کنه.»
ات چشم‌هاش برق زد. «کجا می‌تونم پیداش کنم؟»
آقای کانگ یه آدرس روی کاغذ نوشت. «اینجا. دفترش توی شهره. ولی... خانم، مواظب باش. کیم تهیونگ توی همه‌جا آدم داره. حتی توی دفتر وکیل. اگه بفهمه که تو پیش سوک‌جینی...»
ات کاغذ رو گرفت. «می‌دونم. ولی... ولی من دیگه چیزی برای از دست دادن ندارم. برادرم مرده. زندگیم نابود شده. تنها چیزی که مونده، انتقامه. و من... من تا آخرین نفس می‌جنگم.»
آقای کانگ بهش نگاه کرد. یه نگاه پر از ترحم و تحسین. «خدا به همرات.»
ات از هتل بیرون رفت. آفتاب صبحگاهی روی صورتش می‌تابید. شهر کوچیک، آروم و خلوت بود. ات آدرس رو توی ذهنش مرور کرد. دفتر وکیل کیم سوک‌جین. توی خیابون اصلی. پیاده رفت. هر قدم، درد پاهاش رو بیشتر می‌کرد. ولی ایستاد نمی‌کرد. باید می‌رفت. باید می‌جنگید.
توی راه، از کنار یه روزنامه‌فروشی رد شد. روزنامه‌ها روی پیشخون چیده شده بودن. یه تیتر توجهش رو جلب کرد: «بازرس پارک جیمین، ناپدید شده. پلیس در جستجوی اطلاعات.»
ات ایستاد. قلبش فشرده شد. جیمین. هنوز ناپدید شده بود. یعنی تهیونگ جسدش رو پیدا نکرده بود. یعنی هنوز امیدی بود؟ نه. ات می‌دونست که جیمین مرده. گواهی فوت رو دیده بود. ولی... ولی یه ذره امید توی وجودش بود. یه ذره امید که شاید... شاید تهیونگ دروغ گفته باشه. شاید جیمین زنده باشه. شاید...

ادامش داخل کامنت