Dangerous Saviors=۵
چند روز از اتفاقات اخیر گذشته بود. یونا هنوز هم وقتی با جین، تهیونگ یا جونگکوک صحبت میکرد، بیش از حد رسمی رفتار میکرد.
ویو تهیونگ:
روز اول جونکوک یکم زیاده روی کرد این چی بود گفت
«چیزی کم تر از ارباب بهمون نمیگی...» آخه برادر من ما اومده بودیم اونو نجات بدیم بعد تو جو گرفتی داداش من میخواستم مثل ابجیم باهامون رفتار کنه بعد تو ریدی تو تمام نقشه هام😑😑😭😭
الان یادم اومد تمام این غر زدن هارو توی باشگاه وقتی داشتم وزنه هارو بالا میبردم زمزمه میکردم که یهو جونکوک از دستم ظاهر شد و خیلی محکم زد به کمرم که داد کشیدم
تهیونگ:جونکوک این جایی که هدف گرفتی کمر بود نه کیسه بوکس
جونکوک: داداش چقدر اصبانی هستی
منم وزنه رو پایین گزاشتم و رو به روی جونکوک وایسادم و همه ی غر زدن هامو کوبوندم توی سرش بعد هم جونکوک به حرف اومد و گفت
جونکوک : خب داداش منم دوست داشتم که باهم مثل یه خانواده رفتار کنیم ولی میترسم .....اتفاق خانواده ی قبلیش دوباره تکرار بشه..... خودت که میدونی ما خون اشامیم.... و یه حد و حدودی داریم اگه فقط من بودم اره ...من مطمئنم میتونم جلوی خودمو توی نخوردن خون کسی نگه دارم ولی....
تهیونگ:خب منم به خاطر کسی که میخوام مواضبش باشم میتونم جلوی خودمو نگه دارم
جین از اون پشت در اومد و گفت
جین: میتونیم باهاش صمیمی بشیم ولی مطمئناً اگه زخمی بشه و خونی ازش بریزه نمیتونیم از واقعیت خودمون فرار کنیم .... ولی ......ولی بیاین فعلا باهاش کمی صمیمی تر بشیم ...چون جو خونه زیادی سنگین شده
هر سه به رفتار ها و عادت های عادی یونا از وقتی به خونه اومده فکر کردن
به این که همیشه قبل از حرف زدن اجازه میگرفت، سرش رو پایین میانداخت و حتی برای کوچکترین کارها ازشون تشکر میکرد.
ویو خونه(از زبان نویسنده) ساعت۸:۳۰
اون شب، هر سه نفر توی سالن نشسته بودن که یونا با یه سینی چای وارد شد.
یونا: بفرمایید آقا...
هنوز جملهاش تموم نشده بود که تهیونگ ابروش رو بالا انداخت.
تهیونگ: آقا؟
یونا: بله؟
تهیونگ: دیگه حق نداری بهم بگی آقا (خیلی جدی و ترسناک)
یونا با تعجب نگاهش کرد. بعد سرشو پایین انداخت و گفت
یونا:هر چی شما بگید ارب..
خواست بگه ارباب که جونکوک وسط حرفش پرید و گفت
جونکوک:از این به بعد دیگه نه باهاشون رسمی صحبت کن و نه بهمون بگو ارباب
یونا: خب... شما ارباب این خونه هستید و..
جین حرفشون قطع کرد
جین: یونا، ما میخوای یه چیزی رو باهات درمیون بذاریم.
یونا سینی رو روی میز گذاشت و با فاصلهی کمی از اونها ایستاد
تهیونگ: از این به بعد تو مهمون این خونهای، نه خدمتکارش.
یونا: ولی شما همیشه از من بزرگتر و قدرتمندتر بودین...
جونکوک: این دلیل نمیشه که مجبور باشی از ما بترسی.
یونا ساکت شد. انگار نمیدونست باید چی بگه.
جین با لحنی آروم ادامه داد:
جین: ما نمیخوایم وقتی کنارمون هستی، احساس کنی باید مراقب تکتک کلماتت باشی. دوست داریم راحت باشی، بخندی و حتی گاهی باهامون شوخی کنی.
یونا: یعنی... لازم نیست بهتون احترام بذارم؟
جونکوک: احترام گذاشتن با ترسیدن فرق داره!
تهیونگ: دقیقاً. ما فقط میخوایم به چشم آدمهایی که میتونی بهشون اعتماد کنی نگاهمون کنی.
جین کمی به جلو خم شد و با لبخند گفت:
جین: راستی، میدونی کرهایها به برادر بزرگترشون چی میگن؟
یونا: اوپا؟
تهیونگ: آفرین! پس چرا امتحانش نمیکنی؟
یونا سریع نگاهش رو پایین انداخت.
یونا: من نمیتونم اینطوری صداتون کنم!
جونکوک: چرا؟ قراره اتفاق عجیبی بیفته؟
یونا: خجالت میکشم!
تهیونگ با خنده گفت:
تهیونگ: فقط یه کلمهست، یونا!
جین: لازم نیست به زور بگی. هر وقت خودت راحت بودی.
یونا چند لحظه فکر کرد و بعد خیلی آروم گفت:
یونا: جین... اوپا؟
جین لبخندش رو پنهان نکرد.
جین: جانم؟
یونا از واکنش اون خجالت کشید و سریع سرش رو برگردوند.
جونکوک دستش رو بالا برد.
جونکوک: خب، پس من چی؟ منم میخوام اوپات بشم ! (بچه ها یاد اون آهنگ بی تی اس افتادم که میگفت :میخوام اوپات بشم 😍🥹😂)
یونا: جونکوک اوپا؟
جونکوک: نه، نه! با اعتمادبهنفس بیشتر!
تهیونگ: ولش کن، داری میترسونیش!
جونکوک: من؟! من که مهربونترین آدم این خونهام!
جین: خودت هم به حرفی که زدی باور داری؟
هر سه خندیدن و یونا هم بالاخره لبخند کوچیکی زد.
تهیونگ با اشاره به خودش گفت:
تهیونگ: پس من چی؟
یونا این بار کمی راحتتر گفت:
یونا: تهیونگ اوپا...
تهیونگ: همین! دیدی چقدر آسون بود؟
جونکوک: حالا دیگه رسماً سه تا اوپا داری!
بچه ها متن دیگه جا نمیشه پس یه پارت دیگه هم میدم
ویو تهیونگ:
روز اول جونکوک یکم زیاده روی کرد این چی بود گفت
«چیزی کم تر از ارباب بهمون نمیگی...» آخه برادر من ما اومده بودیم اونو نجات بدیم بعد تو جو گرفتی داداش من میخواستم مثل ابجیم باهامون رفتار کنه بعد تو ریدی تو تمام نقشه هام😑😑😭😭
الان یادم اومد تمام این غر زدن هارو توی باشگاه وقتی داشتم وزنه هارو بالا میبردم زمزمه میکردم که یهو جونکوک از دستم ظاهر شد و خیلی محکم زد به کمرم که داد کشیدم
تهیونگ:جونکوک این جایی که هدف گرفتی کمر بود نه کیسه بوکس
جونکوک: داداش چقدر اصبانی هستی
منم وزنه رو پایین گزاشتم و رو به روی جونکوک وایسادم و همه ی غر زدن هامو کوبوندم توی سرش بعد هم جونکوک به حرف اومد و گفت
جونکوک : خب داداش منم دوست داشتم که باهم مثل یه خانواده رفتار کنیم ولی میترسم .....اتفاق خانواده ی قبلیش دوباره تکرار بشه..... خودت که میدونی ما خون اشامیم.... و یه حد و حدودی داریم اگه فقط من بودم اره ...من مطمئنم میتونم جلوی خودمو توی نخوردن خون کسی نگه دارم ولی....
تهیونگ:خب منم به خاطر کسی که میخوام مواضبش باشم میتونم جلوی خودمو نگه دارم
جین از اون پشت در اومد و گفت
جین: میتونیم باهاش صمیمی بشیم ولی مطمئناً اگه زخمی بشه و خونی ازش بریزه نمیتونیم از واقعیت خودمون فرار کنیم .... ولی ......ولی بیاین فعلا باهاش کمی صمیمی تر بشیم ...چون جو خونه زیادی سنگین شده
هر سه به رفتار ها و عادت های عادی یونا از وقتی به خونه اومده فکر کردن
به این که همیشه قبل از حرف زدن اجازه میگرفت، سرش رو پایین میانداخت و حتی برای کوچکترین کارها ازشون تشکر میکرد.
ویو خونه(از زبان نویسنده) ساعت۸:۳۰
اون شب، هر سه نفر توی سالن نشسته بودن که یونا با یه سینی چای وارد شد.
یونا: بفرمایید آقا...
هنوز جملهاش تموم نشده بود که تهیونگ ابروش رو بالا انداخت.
تهیونگ: آقا؟
یونا: بله؟
تهیونگ: دیگه حق نداری بهم بگی آقا (خیلی جدی و ترسناک)
یونا با تعجب نگاهش کرد. بعد سرشو پایین انداخت و گفت
یونا:هر چی شما بگید ارب..
خواست بگه ارباب که جونکوک وسط حرفش پرید و گفت
جونکوک:از این به بعد دیگه نه باهاشون رسمی صحبت کن و نه بهمون بگو ارباب
یونا: خب... شما ارباب این خونه هستید و..
جین حرفشون قطع کرد
جین: یونا، ما میخوای یه چیزی رو باهات درمیون بذاریم.
یونا سینی رو روی میز گذاشت و با فاصلهی کمی از اونها ایستاد
تهیونگ: از این به بعد تو مهمون این خونهای، نه خدمتکارش.
یونا: ولی شما همیشه از من بزرگتر و قدرتمندتر بودین...
جونکوک: این دلیل نمیشه که مجبور باشی از ما بترسی.
یونا ساکت شد. انگار نمیدونست باید چی بگه.
جین با لحنی آروم ادامه داد:
جین: ما نمیخوایم وقتی کنارمون هستی، احساس کنی باید مراقب تکتک کلماتت باشی. دوست داریم راحت باشی، بخندی و حتی گاهی باهامون شوخی کنی.
یونا: یعنی... لازم نیست بهتون احترام بذارم؟
جونکوک: احترام گذاشتن با ترسیدن فرق داره!
تهیونگ: دقیقاً. ما فقط میخوایم به چشم آدمهایی که میتونی بهشون اعتماد کنی نگاهمون کنی.
جین کمی به جلو خم شد و با لبخند گفت:
جین: راستی، میدونی کرهایها به برادر بزرگترشون چی میگن؟
یونا: اوپا؟
تهیونگ: آفرین! پس چرا امتحانش نمیکنی؟
یونا سریع نگاهش رو پایین انداخت.
یونا: من نمیتونم اینطوری صداتون کنم!
جونکوک: چرا؟ قراره اتفاق عجیبی بیفته؟
یونا: خجالت میکشم!
تهیونگ با خنده گفت:
تهیونگ: فقط یه کلمهست، یونا!
جین: لازم نیست به زور بگی. هر وقت خودت راحت بودی.
یونا چند لحظه فکر کرد و بعد خیلی آروم گفت:
یونا: جین... اوپا؟
جین لبخندش رو پنهان نکرد.
جین: جانم؟
یونا از واکنش اون خجالت کشید و سریع سرش رو برگردوند.
جونکوک دستش رو بالا برد.
جونکوک: خب، پس من چی؟ منم میخوام اوپات بشم ! (بچه ها یاد اون آهنگ بی تی اس افتادم که میگفت :میخوام اوپات بشم 😍🥹😂)
یونا: جونکوک اوپا؟
جونکوک: نه، نه! با اعتمادبهنفس بیشتر!
تهیونگ: ولش کن، داری میترسونیش!
جونکوک: من؟! من که مهربونترین آدم این خونهام!
جین: خودت هم به حرفی که زدی باور داری؟
هر سه خندیدن و یونا هم بالاخره لبخند کوچیکی زد.
تهیونگ با اشاره به خودش گفت:
تهیونگ: پس من چی؟
یونا این بار کمی راحتتر گفت:
یونا: تهیونگ اوپا...
تهیونگ: همین! دیدی چقدر آسون بود؟
جونکوک: حالا دیگه رسماً سه تا اوپا داری!
بچه ها متن دیگه جا نمیشه پس یه پارت دیگه هم میدم
- ۹۲
- ۲۹ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط