پرسید : چرا پریشان حالی به دنبال چه میگردی که روزها ، ساعت های متوالی را فقط راه میروی و شب ها در بالکن اتاقت از فیلترهای سیگار خانه میسازی و از خاکسترهای

سیگار اسم یک نفر را بارها و بارها روی سرامیک مینویسی؟!

هیچ نگفتم فقط طبق روال همیشه به او زل زدم
دستانش را دور تن خیسم حلقه کرد
بی رمق به دوش آبی که سرمایش تا مغز و استخوانم نفوذ کرده بود ،زل زدم
بدن بی حالم را کشان کشان به سمت اتاق برد
من از سرما میلرزیدم
او اما،
از عصبانیت !
خشم!
شایدهم از بیچارگی هایی که این روزها عجیب در نگاهش هویدا بود ،
نمیدانم!

با عصبانیت به چشمان اشکیم نگاه کرد و فریاد زد :
دست بردار

با خنده گفتم :
من خوبم که

به دیوار تکیه زد و بابغض گفت :
خوبی؟!
پس این اشک ها برای چیست ؟
پس این سکوتی که کردی برای چیست ؟
اگر درد میکشی چرا فریاد نمیزنی ؟
چرا بحث نمیکنی ؟
چرا هیچ کاری نمیکنی؟

به ارامی پرسیدم :
اگر همه ی این کارهایی که گفتی را انجام دهم ،بعد از آن چه میشود؟
چیزی هم درست میشود؟
مغز من ارام میشود؟
من نیازی به آشوب کردن ندارم ،
من خودِ آشوبم عزیزمن .
من آدم خوبیِ زندگی خودم هم نبودم چه برسد به دیگری
من پرنده ی آسمان خودم هم نبودم ،
چه برسد به دیگری
با بغض فریاد زدم :
تو ،از من چه میدانی
با حرص جیغ زدم :
دردِ من ، درمان ندارد
من بیچارگی ام را برای چه فریاد بزنم !؟

وقتی با چشمان نیمه بازم هجوم او را به سمت خودم حس کردم
فهمیدم بازهم تاریکی و بی خبری و اتاق سفید پذیرای من است

وهمین -

#سِودا
#خودم_نوشته
#دلنوشته

▪︎ - ²⁴ تیرماهِ ¹⁴⁰¹ - ▪︎
¹⁴.⁴⁸