پارت1
*راستی اسم فیکsilent voiceعه یا همون صدای خاموش*
ویوی بومگیو:
امروز مجبورم دوباره به همون جهنم ترسناک،یعنی مدرسه،برگردم!...واقعا از اینطوری زندگی کردن خسته شدم...هر روز مجبور میشم با اون قلدر های عوضی رو به رو بشم!...
دست و صورتم رو شستم و دندون هام رو مسواک زدم و یه دوش کوتاه گرفتم...حال خوردن صبحانه نداشتم، پس تصمیم گرفتم همونطوری برم!...کفشام رو پوشیدم و راه افتادم...دوباره اون افکار احمقانه که امروز قراره چه بلای سرم بیاد اومدن سراغم! هیچ وقت نتونستم طمع خوشبختی رو بچشم!...از وقتی بچه بودم همه به خاطر لال بودنم مسخره ام میکردن و حتی اذیتم میکردن!...
در طول کل راه فقط به این فکر کردم که امروز سوبین چه بلای سرم میاره،یا بهتره بگم قلدر مدرسه.... تا اینکه به در ورودی مدرسه رسیدم...یه نفس عمیق کشیدم و وارد مدرسه شدم.. داشتم به سمت سالن میرفتم که یهو با کله رفتم تو یه چیز خیلییی سفت و محکم...اون یونجون بود!..یا خداااا...الان چیکار کنم؟...الان میگیرتم زیر کتک!
از ترس پاهام به لرزه افتاد و سعی کردم چند قدم عقب برم...سعی کردم با زبون اشاره بهش بفهمونم که متاسفم و دیگه کارم رو تکرار نمیکنم ولی یهو صدای بمش توی گوش هام پیچید:من زبون اشاره بلد نیستم!...
با تعجب بهش نگاه کردم، طوری که متوجه شد منظورش رو نفهمیدم...:منظورم اینه که نمیتونم بفهمم چی داری میگی!... آها پس نفهمیده!...اروم از توی کوله پشتی خاکستریم یه دفترچه و خودکار در آوردم و توی دفترچه نوشتم:*متاسفم! معذرت میخوام! دیگه تکرار نمیشه...*
با تعجب به دفترچه خیره شده بود...:آها...چون بهم خوردی معذرت خواهی میکنی؟...با سر حرفش رو تایید کردم... یه لبخند زد که تا حالا ندیده بودم،البته تا حالا هیچکس بهم لبخند نزده بود...:مشکلی نیست بومگی...بومگی بودی یا بومگیو؟!...توی همون دفترچه اسمم رو نوشتم*چوی بومگیو هستم*...:اها باشه بومگیو! دیگه داره دیر میشه بیا بریم سر کلاس...
ویوی بومگیو:
امروز مجبورم دوباره به همون جهنم ترسناک،یعنی مدرسه،برگردم!...واقعا از اینطوری زندگی کردن خسته شدم...هر روز مجبور میشم با اون قلدر های عوضی رو به رو بشم!...
دست و صورتم رو شستم و دندون هام رو مسواک زدم و یه دوش کوتاه گرفتم...حال خوردن صبحانه نداشتم، پس تصمیم گرفتم همونطوری برم!...کفشام رو پوشیدم و راه افتادم...دوباره اون افکار احمقانه که امروز قراره چه بلای سرم بیاد اومدن سراغم! هیچ وقت نتونستم طمع خوشبختی رو بچشم!...از وقتی بچه بودم همه به خاطر لال بودنم مسخره ام میکردن و حتی اذیتم میکردن!...
در طول کل راه فقط به این فکر کردم که امروز سوبین چه بلای سرم میاره،یا بهتره بگم قلدر مدرسه.... تا اینکه به در ورودی مدرسه رسیدم...یه نفس عمیق کشیدم و وارد مدرسه شدم.. داشتم به سمت سالن میرفتم که یهو با کله رفتم تو یه چیز خیلییی سفت و محکم...اون یونجون بود!..یا خداااا...الان چیکار کنم؟...الان میگیرتم زیر کتک!
از ترس پاهام به لرزه افتاد و سعی کردم چند قدم عقب برم...سعی کردم با زبون اشاره بهش بفهمونم که متاسفم و دیگه کارم رو تکرار نمیکنم ولی یهو صدای بمش توی گوش هام پیچید:من زبون اشاره بلد نیستم!...
با تعجب بهش نگاه کردم، طوری که متوجه شد منظورش رو نفهمیدم...:منظورم اینه که نمیتونم بفهمم چی داری میگی!... آها پس نفهمیده!...اروم از توی کوله پشتی خاکستریم یه دفترچه و خودکار در آوردم و توی دفترچه نوشتم:*متاسفم! معذرت میخوام! دیگه تکرار نمیشه...*
با تعجب به دفترچه خیره شده بود...:آها...چون بهم خوردی معذرت خواهی میکنی؟...با سر حرفش رو تایید کردم... یه لبخند زد که تا حالا ندیده بودم،البته تا حالا هیچکس بهم لبخند نزده بود...:مشکلی نیست بومگی...بومگی بودی یا بومگیو؟!...توی همون دفترچه اسمم رو نوشتم*چوی بومگیو هستم*...:اها باشه بومگیو! دیگه داره دیر میشه بیا بریم سر کلاس...
- ۱۱.۲k
- ۰۹ اردیبهشت ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۷)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط