خسته‌ام از ریتم گرفتن

خسته‌ام از ریتم گرفتن
روی بُغضِ نُت‌های ناکوکِ اجتماع
یک پرس رقص با
چند ســـــــــازِ اضافه..
باله، تانگو یا لامبادا... اِفاقه نمی‌کند،
پای قبیله که وسط باشد،
باید تنها سرخپوستی برقصی در
زمینی که شیشه خرده،
جراحت را با روحت در میان می‌گذارد
تا ‌زخم‌هایت
وقت ِ سر خاراندن پیدا نکنند..

حالا یک اجتماع در تو درد می‌کشد
جریح میشوی در فلسفه‌ای که
در یأسِ اجتماع سرک کشیده است..
آنقدر که زخمِ نگاهت،
عمیق‌تر می‌شود از رسالتِ مرهــــــــم...
در خودت لال می‌شوی که
جرأت نمی‌کنی تا
برهم بزنی نظم این آنارشیسم را..
تنها می‌خوابی با
مُسکن‌های مشقی که
جامعه در تو خورانده است تا
بر سرِ چگونه کابوس دیدنت شرط‌بندی کند..

تو تا رسیدن به حوالیِ خودت
آنقدر اسیر بیراهه می‌شوی که
مقصد در ذهنت،
کپی برابر اصـــــــلِ تنهایی شود..