پوشیده  دلم  رختِ  وفایت  زِ دل و جان

پوشیده  دلم  رختِ  وفایت  زِ دل و جان
کی سربدهی نغمه ی خوش مرغِ غزلخوان
هر  شاخه  پریدم  اثری  از  اثرت  نیست
تا کی  بنهی  کشته ی  خود  در  برِ  دکّان؟
من آمده ام   عشقِ   تو  از  گل   بستانم
ای کافرَ جان سنگ تو و  این تن بی جان؟
دل عشقِ تو  را  دارد  و  تو  میلِ  پریدن
آسان   ننهی   تیرِ  جفا   بر  نوکِ  پیکان
من  آمدم   و  مانده   زِ  دیدار  تو  رفتم
کم جور  و جفا  کُن  به  گلستانِ گلستان
ماه ازنظرم رفت و تو درگوشه ی چشمی
بر گو چه  شود ختمِ  کلامِ شبِ  ویران؟