معامله سیاه ۴

شوگا که از پوزخند و خونسردی ا/ت به مرز جنون رسیده بود، دیگر نتوانست خودش را کنترل کند. او با حرکتی سریع، فندک گران‌قیمتش را روشن کرد و شعله را به لبه‌ی پرده‌های سنگین و قفسه‌ی کتاب‌های قدیمی نزدیک کرد. کاغذهای خشک و قدیمی بلافاصله شعله‌ور شدند.

او در حالی که به سمت در عقب‌نشینی می‌کرد، با صدایی که از خشم دورگه شده بود، گفت:
شوگا گفت: «ببینم وقتی دود ریه‌هات رو پر می‌کنه، باز هم به من می‌گی زودجوش؟»

او از اتاق خارج شد و در را محکم بست و قفل کرد. صدای چرخیدن کلید در فضای پر از دود پیچید.

دود سیاه به سرعت سقف اتاق را پر کرد و شعله‌های نارنجی از قفسه‌های چوبی بالا رفتند. بوی سوختن کاغذ و چرم فضا را سنگین کرده بود. اما ا/ت حتی از جایش بلند نشد. او همان‌طور با آرامشی عجیب روی صندلی نشسته بود و به شعله‌هایی که میراث علمی‌اش را می‌بلعیدند، نگاه می‌کرد.

او می‌دانست شوگا فقط می‌خواهد شکستن او را ببیند. او تصمیم گرفته بود حتی اگر قرار است بمیرد، لذت دیدن اشکش را به او ندهد.
حرارت هر لحظه بیشتر می‌شد و اکسیژن اتاق رو به کاهش بود.

پشت در، شوگا ایستاده بود و از شیشه کوچک بالای در به داخل نگاه می‌کرد. او منتظر بود ا/ت جیغ بزند، به در بکوبد یا التماس کند که نجاتش دهد. اما وقتی دید او همچنان خونسرد در میان دود نشسته و حتی پلک نمی‌زند، ترس جای خشمش را گرفت. او نمی‌خواست ا/ت بمیرد؛ او فقط می‌خواست غرور او را خرد کند.

شوگا با دستپاچگی که به ندرت در او دیده می‌شد، قفل در را باز کرد و با لگد در را باز کرد. او میان دود غلیظ دوید و بازوی ا/ت را گرفت.

شوگا گفت: «احمق! داری چه کار می‌کنی؟ چرا تکون نمی‌خوری؟» شوگا با فریاد و سرفه پرسید.

ا/ت سرش را به آرامی چرخاند، به چشمان نگران شوگا نگاه کرد و با صدایی ضعیف اما محکم گفت:
ا/ت گفت: «دیدی؟ حتی آتیش هم نتونست من رو مجبور کنه ازت چیزی بخوام. کی الان بازنده است، شوگا؟»

شوگا بدون اینکه حرفی بزند، او را از روی صندلی بلند کرد و در آغوش گرفت تا از اتاق پر از شعله خارج کند. او در حالی که از میان دود بیرون می‌دوید، زیر لب غرید:
شوگا گفت: «تو دیوونه‌ای .... کاملا دیوانه »
ا/ت در حالی که سرفه‌های کوتاهی می‌کرد و دود ریه‌هایش را آزار می‌داد، با تمام توانی که در بدنش باقی مانده بود، سعی کرد خودش را از آغوش محکم شوگا بیرون بکشد. او با صدایی که به خاطر دود گرفته بود اما هنوز رگه‌هایی از همان لجاجت همیشگی را داشت، غرید:

ا/ت گفت: «منو بذار زمین! مگه بچـ...»

اما قبل از اینکه جمله‌اش را تمام کند، شوگا بازوهایش را سفت‌تر دور او حلقه کرد و بدون توجه به تقلاهایش، با قدم‌های بلند از میان شعله‌ها و دود خارج شد. او حتی نگاهی به کتاب‌های در حال سوختن نینداخت؛ تمام تمرکزش روی دختری بود که در آغوشش مثل یک گنجشک زخمی اما سرکش می‌جنگید.

شوگا او را وسط راهروی سرد و سنگی عمارت، دور از دود، روی زمین گذاشت. خودش هم نفس‌نفس می‌زد. صورتش از حرارت آتش سرخ شده بود و بوی دود می‌داد. او با عصبانیتی که حالا با ترس آمیخته شده بود، سر ا/ت فریاد زد:

شوگا گفت: «آره، بچه‌ای! چون فقط یه بچه انقدر احمقه که ترجیح میده زنده زنده بسوزه ولی غرور کاذبش رو نشکنه! اگه یک ثانیه دیرتر اومده بودم، الان از اون علم و مغزت چیزی جز خاکستر باقی نمونده بود!»

ا/ت که به دیوار تکیه داده بود تا نیفتد، موهای پریشانش را از روی صورتش کنار زد. او با وجود ضعف شدید، پوزخندی زد و مستقیم به چشمان شوگا زل زد:

ا/ت گفت: «ترسیدی، نه؟ آقای زودجوش ترسیده بود که اسباب‌بازی جدیدش رو از دست بده. تو از مرگ من نترسیدی، از این ترسیدی که نتونستی من رو تسلیم کنی. آتیش زدن اون کتاب‌ها نشونه قدرتت نبود، نشونه ضعف تو در برابر کلمات من بود.»

شوگا مشتش را محکم به دیوار کنار سر ا/ت کوبید. فاصله صورت‌هایشان به چند سانتی‌متر رسیده بود. او با صدایی لرزان و پر از حرص زمزمه کرد:

شوگا گفت: «دیگه هیچ کتابی در کار نیست. دیگه هیچ کاغذی توی این اتاق نمیاد. حالا ببینم بدون اون‌ها چطوری می‌خوای ادای آدم‌های عاقل رو دربیاری. از الان به بعد، تنها چیزی که حق داری بهش فکر کنی، اینه که چطوری از خشم من در امان بمونی.»

ا/ت بدون اینکه نگاهش را بدزدد، به آرامی گفت:
ا/ت گفت: «کتاب‌ها سوختن، اما من هنوز اینجام. و هنوز هم ازت چیزی نمی‌خوام.»