چشمای مغرورش هیچوقت از یادم نمیره .

چشمای مغرورش هیچوقت از یادم نمیره .

رنگ چشاش آبی بود .رنگ آسمونی که ظهر تابستون داره . داغ داغ…

وقتی موهای طلاییشو شونه می کرد دوست داشتم دستامو زیر موهاش بگیرم

مبادا که یه تار مو از سرش کم بشه .

دوستش داشتم .لباش همیشه سرخ بود .

مثل گل سرخ حیاط . مثل یه غنچه …وقتی می خندید و دندونای سفیدش بیرون می زد اونقدرمعصوم و

دوست داشتنی می شد که اشک توی چشمام جمع میشد.دوست داشتم فقط بهش نگاه کنم .

دیوونم کرده بود .اونم دیوونه بود .

مثل بچه ها هر کاری می خواست می کرد .دوست داشت من به لباش روژ لب بمالم .

می دونست وقتی نگام می کنه دستام می لرزه .اونوقت دور لباش هم قرمز می شد .

بعد می خندید . می خندید و…منم اشک تو چشام جمع میشد .

صدای خنده اش آهنگ خاصی داشت .قدش یه کم از من کوتاه تر بود .

وقتی می خواست بوسش کنم ٫چشماشو میبست ٫

سرشو بالا می گرفت ٫لباشو غنچه می کرد ٫

دستاشو پشت سرش می گرفت و منتظر می موند .من نگاش می کردم .

اونقدر نگاش می کردم تا چشاشو باز می کرد .تا می خواست لباشو باز کنه و حرفی بزنه ٫

لبامو می ذاشتم روی لبش .داغ بود ……

وقتی می گم داغ بود یعنی خیلی داغ بود .می سوختم .

همه تنم می سوخت .دوست داشت لباشو گاز بگیرم .

من دلم نمیومد .اون لبامو گاز می گرفت .

چشاش مثل یه چشمه زلال بود ٫صاف و ساده …

شبا سرشو می ذاشت رو سینمو صدای قلبمو گوش می داد .

من هم موهاشو نوازش میکردم .عطر موهاش هیچوقت از یادم نمیره .

شبای زمستون آغوشش از هر جایی گرم تر بود

لباشو می ذاشت روی بازوم و می مکید٫جاش که قرمز می شد می گفت :

هر وقت دلت برام تنگ شد٫ اینجا رو بوس کن .منم روزی صد بار بازومو بوس می کردم .

تا یک هفته جاش می موند .

همیشه بعد از اینکه کلی برام میرقصید و خسته می شد ٫میومد و روی پام میشست .

می گفت : میدونی قلبم چی می گه ؟می گفتم : نه

می گفت : میگه لاو لاو ٫ لاو لاو …بعد می خندید . می خندید ….

منم اشک تو چشام جمع می شد .اندامش اونقدر متناسب بود که هر دختری حسرتشو بخوره .

قایم می شد ٫ جیغ می زد ٫ می پرید ٫ می خندید …وقتی می گرفتمش گازم می گرفت .

بعد یهو آروم می شد .به چشام نگاه می کرد .

اصلا حالی به حالیم می کرد .دیوونه دیوونه …

چشاشو می بست و لباشو میاورد جلو .لباش همیشه شیرین بود .

مثل عسل …بیشتر شبا تا صبح بیدار بودم .

نمی خواستم این فرصت ها رو از دست بدم .می خواستم فقط نگاش کنم .

هیچ چیزبرام مهم نبود .فقط اون …

من می دونستم (( بهار )) سرطان داره .خودش نمی دونست .

نمی خواستم شادیشو ازش بگیرم .تا اینکه بلاخره بعد از یکسال سرطان علایم خودشو نشون داد .

بهار پژمرد .هیچکس حال منو نمی فهمید .

دو هفته کنارش بودم و اشک می ریختم .یه روز صبح از خواب بیدار شد ٫

دستموگرفت ٫آروم برد روی قلبش ٫

گفت : می دونی قلبم چی می گه؟بعد چشاشو بست.

تنش سرد بود .دستمو روی سینه اش فشار دادم .

هیچ تپشی نبود .داد زدم : خدا …

بهارمرده بود .من هیچی نفهمیدم .

ولو شدم رو زمین .هیچی نفهمیدم .

هیچکس نمی فهمه من چی میگم .هنوز صدای خنده هاش تو گوشم می پیچه ٫

هنوزم اشک توی چشام جمع می شه ٫هنوزم دیوونه ام.