پارت ۳۷
عهه اونجا توگا و اوراراکا دارن می جنگن. به من چه؟ من تو مسائل خانوادگی دخالت نمی کنم. پس اون یارو که کاچان و کرد تو تیله باید همین جا ها باشه.
تمرکز می کنم. سعی می کنم صدای ذهن تمام افرادی که اونجا هستن و بخونم.
- * لعنت بهش. این آتیش از کجا اومد؟ اون بچه های دردسر ساز کجان؟ *
- * اوچاکو چان من ایزوکو و تو رو دوست دارم. *
- * اههه. لعنت بهش. پس این باکوگو کجاس؟ *
همینه. صدای اون یاروعه که مبدل دابی و ساخته. صداش از کجا میاد؟ از غرب؟ نه. از شرقه. تقریبا سمت کاچانه. یعنی پیداش کردن؟ نه. امکان نداره. از کجا می خواستن پیداش کنن؟
- خب خب، تو دیگه کی هستی؟
کجاس؟ پشت سرمه؟ نه. بالای درخت رو به رومه.
- یادم نمی یاد شیگاراکی گفته باشه همچین کسی هم اینجا باشه. تو کی هستی؟
همون یاروعس که کاچان و کرد تو تیله. یعنی الان توی موقعیته؟ چون این من بودم که اومدم اینجا. اون دنبالم نیومد.
- اون چیه؟ * پوزخند می زنه. * با ماهی‌تابه می خوای با شرورا بجنگی؟ تو دیگه چه قهرمانی هستی؟
ها ها ها دسته خر. تو چقد کص نمکی. مرض. زر نزنی نمیگن لالی مرتیکه ی دیوث.
البته راست میگه ولی نباید به روش بیارم. بعدا به کلاس پشتیبان میگم یه سلاحی چیزی هم علاوه بر اون لباس قهرمانیم برام طراحی کنن.
من الان باید سرگرمش کنم ولی بلد نیستم. همینجای کار دارم میرینم.
از درخت میاد پایین و به سمتم قدم بر میداره. خب، ببین اگه خواست از نزدیک حمله کنه ماهی‌تابه هست. اگه هم افتادم زمین که پام همین بغله. چاقو رو در میارم. فعلا صبر می کنم ببینم چه غلطی می خواد بکنه. من واقعا مریضم.
میاد نزدیکم و دست راستش و میذاره رو درخت کنار سرم.
اوه. چه گوه خوریا. انتظار هر گوه خوری ای داشتم به جز این. بلاخره توی کشورای خارجی این چیزا پیش میاد. مرتیکه من به کاچان اجازه نمیدم همچین غلطی کنه. تو که دیگه گوز کدوم کونی؟
- راستش و بگو. تو کی هستی؟ یکی از ساکنین همین اردوگاهی؟
به تو چه؟ ها؟ اصن به تو چه کونی؟
کف ماهی‌تابم که درست توی دست راستمه و محکم می کوبونم سمت چپ صورتش. دلم خنک شد. یه خرده به سمت راستش تلو تلو می خوره ولی تعادلش و از دست نمیده. ماهی‌تابه رو درست تر تو دستم میگیرم و برای گرم شدن دستم یه دور مچ دستم و می چرخونم. وایییی خیلی ذوق و هیجان دارم. عررررر.
- * می خنده. * عجب.
عجب و مرض.
مستقیم به سمتم حمله ور میشه. امکان نداره انقد ساده حمله کنه. مگه اینکه یه احمق باشه یا منو احمق فرض کرده باشه.
تمرکز می کنم. سعی می کنم صدای ذهن تمام افرادی که اونجا هستن و بخونم.
- * لعنت بهش. این آتیش از کجا اومد؟ اون بچه های دردسر ساز کجان؟ *
- * اوچاکو چان من ایزوکو و تو رو دوست دارم. *
- * اههه. لعنت بهش. پس این باکوگو کجاس؟ *
همینه. صدای اون یاروعه که مبدل دابی و ساخته. صداش از کجا میاد؟ از غرب؟ نه. از شرقه. تقریبا سمت کاچانه. یعنی پیداش کردن؟ نه. امکان نداره. از کجا می خواستن پیداش کنن؟
- خب خب، تو دیگه کی هستی؟
کجاس؟ پشت سرمه؟ نه. بالای درخت رو به رومه.
- یادم نمی یاد شیگاراکی گفته باشه همچین کسی هم اینجا باشه. تو کی هستی؟
همون یاروعس که کاچان و کرد تو تیله. یعنی الان توی موقعیته؟ چون این من بودم که اومدم اینجا. اون دنبالم نیومد.
- اون چیه؟ * پوزخند می زنه. * با ماهی‌تابه می خوای با شرورا بجنگی؟ تو دیگه چه قهرمانی هستی؟
ها ها ها دسته خر. تو چقد کص نمکی. مرض. زر نزنی نمیگن لالی مرتیکه ی دیوث.
البته راست میگه ولی نباید به روش بیارم. بعدا به کلاس پشتیبان میگم یه سلاحی چیزی هم علاوه بر اون لباس قهرمانیم برام طراحی کنن.
من الان باید سرگرمش کنم ولی بلد نیستم. همینجای کار دارم میرینم.
از درخت میاد پایین و به سمتم قدم بر میداره. خب، ببین اگه خواست از نزدیک حمله کنه ماهی‌تابه هست. اگه هم افتادم زمین که پام همین بغله. چاقو رو در میارم. فعلا صبر می کنم ببینم چه غلطی می خواد بکنه. من واقعا مریضم.
میاد نزدیکم و دست راستش و میذاره رو درخت کنار سرم.
اوه. چه گوه خوریا. انتظار هر گوه خوری ای داشتم به جز این. بلاخره توی کشورای خارجی این چیزا پیش میاد. مرتیکه من به کاچان اجازه نمیدم همچین غلطی کنه. تو که دیگه گوز کدوم کونی؟
- راستش و بگو. تو کی هستی؟ یکی از ساکنین همین اردوگاهی؟
به تو چه؟ ها؟ اصن به تو چه کونی؟
کف ماهی‌تابم که درست توی دست راستمه و محکم می کوبونم سمت چپ صورتش. دلم خنک شد. یه خرده به سمت راستش تلو تلو می خوره ولی تعادلش و از دست نمیده. ماهی‌تابه رو درست تر تو دستم میگیرم و برای گرم شدن دستم یه دور مچ دستم و می چرخونم. وایییی خیلی ذوق و هیجان دارم. عررررر.
- * می خنده. * عجب.
عجب و مرض.
مستقیم به سمتم حمله ور میشه. امکان نداره انقد ساده حمله کنه. مگه اینکه یه احمق باشه یا منو احمق فرض کرده باشه.
- ۸۸۷
- ۳۱ اردیبهشت ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
