درخواستی
دوپارتی
سال ها، جیمین و ا/ت با رویای امروز زندگی کرده بودند؛ روزی که دیگر هیچ مرزی، هیچ مسافتی، و هیچ صفحه ی نمایشی بینشان نبود. ا/ت برای تحصیل در آن سر دنیا مانده بود، و جیمین هر شب با فکر به او زندگی میکرد، تنها به امید لحظه ای که بتواند عطر موهای او را به جای بوی قهوه سرد صبحگاهی اش حس کند.
امروز، روز موعود بود. فرودگاه بین المللی، پر از صدای بوق و فریاد و وعده های بازگشت.
جیمین، کت و شلوار مورد علاقه اش را پوشیده بود. قلبش چنان تند میکوبید که حس میکرد دنده هایش را خواهد شکست. او بلیط ها و رزرو رستوران را هزاران بار چک کرده بود، اما یک چیز هنوز کامل نبود. هدیه.
او میخواست هدیه اش چیزی باشد که لایق این همه انتظار باشد. نه یک جعبه شکلات، نه یک جواهر گران قیمت. او میخواست اولین چیزی که ا/ت پس از این همه سال در دستانش میگیرد، یک تکه از روح او باشد: یک گل رز سرخ.
او به ورودی فرودگاه رسیده بود، جایی که قرار بود ا/ت درست در زیر تابلوی خروجی، منتظر باشد. درست در همان لحظه، چشمان جیمین به یک مغازه گل فروشی کوچک افتاد.
"سلام، یه رز سرخ میخوام."
"سرخ؟ این یکی قشنگه آقا."
"نه... نه، این خیلی کدره. ا/ت لایق یه چیزیه که نور رو پس بده. یه چیزی که انگار از شعله ساخته شده."
گل فروش دستش را تکان داد: "فکر کنم همون گوشه، توی یخچال، یه رز هلندی خالص دارم. ولی یه کم گرون تره و بسته بندیش زمان میبره."
جیمین به ساعت مچی اش نگاه کرد ۱۱:5۸ صبح. قرارشان ۱۲:۰۰ بود. ا/ت همیشه سر وقت میومد.
"اشکالی نداره. فقط سریع لطفا."
آن یک دقیقه، تبدیل به طولانی ترین یک دقیقه ی تاریخ شد. جیمین، که معمولاً صبور بود، احساس میکرد زمان دارد با او شوخی میکند. او میلرزید، نه از سرما، بلکه از شوق دیدن ا/ت.
گل فروش با افتخار گل رز را بیرون کشید؛ یک شاهکار واقعی. سرخ، با لبه هایی مخملی و تیره، و قطرات شبنم مصنوعی که زیر نور لامپ می درخشیدند. جیمین لبخندی زد. این همان بود. ا/ت عاشق این میشد.
۱۱:۵۹ صبح. گل فروش شروع به بسته بندی کرد. کاغذ را دور ساقه تا میکرد و روبان را می بست. جیمین میخواست فریاد بزند: "فقط بده به من! دیر شده!" اما این گل باید کامل میبود. این، نماد پایان رنج انتظار بود.
۱۲:۰۰ ظهر. بسته بندی تمام شد. جیمین گل رز را گرفت. سنگینی آن، انگار که سنگینی کل دنیا باشد، دستانش را لرزاند. او به سرعت به سمت درهای خروجی دوید.
درست هنگامی که او از آخرین ستون فرودگاه عبور کرد و تابلو "خروج" در دیدرسش قرار گرفت، همهچیز متوقف شد.
آنچه جیمین دید، نه چشمان درخشان ا/ت، بلکه تصویری کابوس وار بود.
ادامه دارد.......
سال ها، جیمین و ا/ت با رویای امروز زندگی کرده بودند؛ روزی که دیگر هیچ مرزی، هیچ مسافتی، و هیچ صفحه ی نمایشی بینشان نبود. ا/ت برای تحصیل در آن سر دنیا مانده بود، و جیمین هر شب با فکر به او زندگی میکرد، تنها به امید لحظه ای که بتواند عطر موهای او را به جای بوی قهوه سرد صبحگاهی اش حس کند.
امروز، روز موعود بود. فرودگاه بین المللی، پر از صدای بوق و فریاد و وعده های بازگشت.
جیمین، کت و شلوار مورد علاقه اش را پوشیده بود. قلبش چنان تند میکوبید که حس میکرد دنده هایش را خواهد شکست. او بلیط ها و رزرو رستوران را هزاران بار چک کرده بود، اما یک چیز هنوز کامل نبود. هدیه.
او میخواست هدیه اش چیزی باشد که لایق این همه انتظار باشد. نه یک جعبه شکلات، نه یک جواهر گران قیمت. او میخواست اولین چیزی که ا/ت پس از این همه سال در دستانش میگیرد، یک تکه از روح او باشد: یک گل رز سرخ.
او به ورودی فرودگاه رسیده بود، جایی که قرار بود ا/ت درست در زیر تابلوی خروجی، منتظر باشد. درست در همان لحظه، چشمان جیمین به یک مغازه گل فروشی کوچک افتاد.
"سلام، یه رز سرخ میخوام."
"سرخ؟ این یکی قشنگه آقا."
"نه... نه، این خیلی کدره. ا/ت لایق یه چیزیه که نور رو پس بده. یه چیزی که انگار از شعله ساخته شده."
گل فروش دستش را تکان داد: "فکر کنم همون گوشه، توی یخچال، یه رز هلندی خالص دارم. ولی یه کم گرون تره و بسته بندیش زمان میبره."
جیمین به ساعت مچی اش نگاه کرد ۱۱:5۸ صبح. قرارشان ۱۲:۰۰ بود. ا/ت همیشه سر وقت میومد.
"اشکالی نداره. فقط سریع لطفا."
آن یک دقیقه، تبدیل به طولانی ترین یک دقیقه ی تاریخ شد. جیمین، که معمولاً صبور بود، احساس میکرد زمان دارد با او شوخی میکند. او میلرزید، نه از سرما، بلکه از شوق دیدن ا/ت.
گل فروش با افتخار گل رز را بیرون کشید؛ یک شاهکار واقعی. سرخ، با لبه هایی مخملی و تیره، و قطرات شبنم مصنوعی که زیر نور لامپ می درخشیدند. جیمین لبخندی زد. این همان بود. ا/ت عاشق این میشد.
۱۱:۵۹ صبح. گل فروش شروع به بسته بندی کرد. کاغذ را دور ساقه تا میکرد و روبان را می بست. جیمین میخواست فریاد بزند: "فقط بده به من! دیر شده!" اما این گل باید کامل میبود. این، نماد پایان رنج انتظار بود.
۱۲:۰۰ ظهر. بسته بندی تمام شد. جیمین گل رز را گرفت. سنگینی آن، انگار که سنگینی کل دنیا باشد، دستانش را لرزاند. او به سرعت به سمت درهای خروجی دوید.
درست هنگامی که او از آخرین ستون فرودگاه عبور کرد و تابلو "خروج" در دیدرسش قرار گرفت، همهچیز متوقف شد.
آنچه جیمین دید، نه چشمان درخشان ا/ت، بلکه تصویری کابوس وار بود.
ادامه دارد.......
- ۲۳.۷k
- ۰۶ مهر ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۹)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط