روز اوّل بـــــے هوا قلب مرا دزدید و رفت

روز اوّل بـــــے هوا قلب مرا دزدید و رفت
روز دوّم آمد و اسم مرا پرسید و رفت

روز سوّم آخ، خالـے هم ڪنار لب گذاشت 
دانۀ دیوانگـے را در دلم پاشید و رفت

روز چارم دانه‌ اش گل داد و او با زیرڪـے
آن غزل را از لبم نه، از نگاهم چید و رفت

با لباس قهوه‌اے آن روز فالم را گرفت
خویش را در چشم‌هاے بیقرارم دید و رفت

فــــــــــیل را هم این بلا از پا می‌اندازد خدا
هـے لبِ فنجانِ خود را پیشِ من بوسید و رفت

او که طرز خنده‌اش خانه خرابم کرده بود
با تبسّم حال اهل خانه را پرسید و رفت

تا بچرخانم دلــــــــــش را نذرها ڪردم ولـــــے
جاے دل، از بخت بد، دلبر خودش چرخید و رفت

زیر باران راه رفتن، گفت مـے‌چسبد چقدر
با همین حالش به من حالِ دعا بخشید و رفت

استجابت شد، چه بارانــے گرفت آن‌ شب ولــے
بــے من او بارانی اش را پا شد و پوشید و رفت

روز آخر بـــــے دعا، بـــــے ابر هم باران گرفت
دید اشکم را، نمــے‌دانم چرا خندید و رفت..